αξιες...

δεν σου αξιζει...δεν σου αξιζω...ισωσ να σου αξιζει κατι καλυτερο..
μα,ποιοσ οριζει τι μασ αξιζει??ποιοσ οριζει την αξια μασ? υπαρχει καποιο κριτηριο για το τι αξιζουμε και το τι οχι?
κ αν εγω δεν θελω αυτο π μ αξιζει?τι με νοιαζει αν μου αξιζει η καλυτερη γκομενα του κοσμου, ενασ μεγαλυτεροσ βαθμοσ στ σχολειο, καλυτεροι φιλοι..
αν εγω δεν θελω αυτα τ καλυτερα τοτε που ειν τ προβλημα? δεν μ νοιαζει τι νομιζετε εσεισ οτι μ αξιζει..κ εσεισ λαθοσ κανετε..εμεισ,μονοι μασ δινουμε αξια στον εαυτο μασ..εμεισ μονοι μασ αποφασιζουμε τι αξιζουμε,τι αξιζει ν ειν διπλα μασ...
σταματα..σκασε..."δεν σ αξιζει"
χεστηκα...εγω τ θελω..και θ τ διεκδικησω...κ ασ μ πληγωσει..κ ασ μ καταστρεψει..κ ασ ειναι χειροτερο απο αυτο π μ αξιζει...εγω τ θελω..κ θ τ αποκτησω...αληθεια γιατι αυτη η μανια με τισ αξιεσ?γτ ν μν αφησουμε τν καθε ανθρωπο να παρει οχι αυτο που του αξιζει αλλα αυτο που θελει ο ιδιοσ..αυτο π ορισε ο ιδιοσ οτι του αξιζει...
μπορει εκεινη η γκομενα ν μν μ αξιζει αλλα εγω αυτην γουσταρω...αυτην θελω...εσενα τι σε νοιαζει??
γιατι δεν κοιταει ο καθενασ τον εαυτο του? "νοιαζομαι γ σενα" σκατα...δν νοιαζεσαι..απλα σαρεσει να το παιζεισ εξυπνοσ και να γυρνασ να μου λεσ "στα 'λεγα εγω"...χαχα..κ επειδη μ τ λεγεσ,τι??ποιοσ σου ειπε οτι εγω σ ακουγα?εγω τν καρδια μ ακουω..κ οταν την ακουσ τοτε ολα πανε καλα..
τοτε ολα θ ερθουν οπωσ θεσ...μου τα λεγεσ εσυ..τι μου ελεγεσ δλδ?οτι αυτη η κοπελα ειναι πουτανα κ θ μ πληγωσει??οτι μ αξιζει κατι καλυτερο?
ε,και?παντα υπαρχει η πιθανοτητα να σε πληγωσει ο οποιοσδηποτε,για τον οποιοδηποτε λογο..!δεν μπορεισ ποτε να εισαι σιγουροσ,δν μπορεισ
ποτε να ξερεισ τι θα γινει,τι θα φερει η ζωη..δεν εχει σημασια τι αξιζουμε αλλα τι θελουμε...τι αγαπαμε...
σταματηστε αυτον τον διαχωρισμο..αυτην τν διαστρωματωση που επικραττει..ολοι ειμαστε ιδιοι..ολοι αξιζουμε το ιδιο..κ στ κατω κατω ολοι το ιδιο
θ παρουμε τελικα...2 μετρα γησ..γιατι να μην καταληξουμε εκει εχοντασ ζησει κ εχοντασ αποκτησει ολα οσα ΘΕΛΑΜΕ κ οχι ολα οσα οι αλλοι οριζαν
οτι πρεπει να αποκτησουμε???

Γι'αυτο πολεμαμε

πολεμαμε για ονειρα

αδυνατα φανταζουν μπροσ μασ

προσπαθουμε να τα αγγιξουμε

μα αυτα απομακρυνονται

ελπιδεσ χαμενεσ στο σκοταδι

ενοσ ανισου πολεμου

μετα την τελευταια μαχη,τιποτα

εξαφανιζονται τα ονειρα

χωρισ ποτε αληθινα δικα μασ να 'ταν

και ξεψυχαμε αφηνοντασ στον θανατο

μια σταλα ελπιδασ,

το μονο που απεμεινε απο μασ

η τελευταια μαχη εναντιον μιασ σκιασ,

στο τελοσ τιποτα δεν μενει

μονο τα ερειπια εκατονταδων μαχων τησ ζωησ

Γι'αυτο πολεμαμε

για να αργησει το τελοσ να 'ρθει

σ'εναν πολεμο που εξαλειφει

την ελπιδα,τα ονειρα,τον εαυτο μασ

για γαληνη στισ ψυχεσ

των αδικοχαμενων μασ ονειρων

και για μια δοση Παραμυθιου

στη μιζερια τησ ζωησ

γι'αυτο πολεμαμε

θαλασσα

οπωσ παντα,η θαλασσα διαθετει ενα μεγαλειο και μια απλοτητα συμπαντικησ φυσεως που επιβαλλει τη σιωπη. Γιατι,τι μπορει να πει ο ανθρωπος,ιδιαιτερα τη νυχτα,οταν ο ωκεανος ειναι μονος με τον γεματο αστερια ουρανο; Ο καθενας κοιταζει μακρυα,αμιλητος, παραιτημενος απο καθε δυναμη του ενω παλιες κουβεντες, παλιες εικονες περνουν πολυαριθμες απο το μυαλο του. Η θαλασσα ειναι οπωσ η μουσικη: φερνει μεσα της και αγγιζει τα ονειρα της ψυχης. Η ομορφια της οφειλεται στο οτι μας αναγκαζει να καταδυθουμε στους γονιμους βυθους της ψυχης, οπου ερχομαστε αντιμετωποι με τον εαυτο μας. Για την ωρα ειμαστε εξαντλημενοι απο την φουρτουνα των τελευταιων ημερων. Αναμηρυκαζουμε και βαζουμε σε ταξη, με μια ασυνειδητη διεργασια ολα αυτα που ανετραπηκαν μεσα μας.

παραληρημααα

ενα συνηθισμενο παιδι σε εναν συνηθισμενο κοσμο..αυτο ειμαι..αλλα ποιος δεν ειναι συνηθισμενος; ποιοσ οριζει το συνηθισμενο;..εχετε παρατηρησει ποτε τον κοσμο; τα προσωπα τους..τι κρυβουν πισω απο αυτα; περπατηστε στον δρομο..κοιταξτε..μην βλεπετε απλα..χαραγμενα στα προσωπα τουσ συναισθηματα και κακουχιες...τι αληθεια μπορει να κρυβει καποιος πισω απο ενα ψευτικο χαμογελο; πισω απο ψευτικα δακρυα ή θυμο χωρις λογο και αιτια; κανεις δεν ειναι αυτο που δειχνει..και ξυπνας μια μερα και αντιλαμβανεσαι οτι ποτε δεν ηξερεσ πραγματικα τα ατομα που χρονια ολοκληρα ηταν διπλα σου, που ειχατε περασει στιγμες μαζι.. μεσα σε ενα δευτερολεπτο,ολα αλλαξαν..ακομα και ο τροπος που βλεπεις τα πραγματα..προσωπεια..ολοι φορανε προσωπεια..δεν αφηνουν τον πραγματικο τους εαυτο να φανει..ντρεπονται,φοβουνται,ανησυχουν..ειναι τοσο ευκολο να δειξουμε εναν εαυτο που δεν ειμαστε,να κρυφτουμε στο σκοταδι ενος ψεματος και να νιωσουμε ασφαλεια και σιγουρια..θελει θαρρος να δειξουμε στον αλλον ποιοι ειμαστε..θαρροσ και δυναμη..δυναμη που πολλοι δεν εχουν...θαρροσ που λιγοι τολμανε να δειξουν..αλλα ετσι μονο δημιουργουνται αληθινεσ σχεσεις..οταν δειχνεισ τον αληθινο σου εαυτο..οταν εισαι αληθινος με τουσ γυρω σου..πολλεσ φορεσ οι ανασφαλειεσ και τα κομπλεξ μασ, μασ σταματανε στο να δειχνουμε το ποιοι ειμαστε..θα μασ αποδεχτουν; θα μασ δεχτουν οπωσ ειμαστε; αν δεν τουσ αρεσουμε; αν μασ χλευασουν; αν μασ κοροιδεψουν; θα το αντεξουμε; και αν μεινουμε μονοι; μοναξια..αυτο φοβουνται ολοι...αλλα οταν δεν δειχνουμε τον αληθινο μασ εαυτο μηπωσ δεν ειμαστε μια ζωη μονοι; αφου δεν μπορουν να αναπτυχθουν αληθινεσ σχεσεις, αληθινεσ φιλιες...δεν μπορεις να συζητησεις σοβαρα με καποιον,να μιλησεις για τον εαυτο σου και τους προβληματισμους..και καταληγουμε να δημιουργουμε εναν ψευτικο κοσμο γυρω μασ,μια ουτοπια...ενα ψεμα καταληγουμε..και εμεις και η ζωη μας..ποιοσ θελει να ζει σε ενα ψεμα; ποιος θελει να καταληξει ενα ψεμα;

Γιατι αν πεθανεισ..

Γιατί αν πεθάνεις... θα είμαι μόνος...
Γιατί αν πεθάνεις, θα είμαι μόνος. Μια αλήθεια που δε μπορώ να τη σηκώσω. Ένα βάρος που δε θέλω να μάθω αν θα αντέξω.
 Μια κατάσταση που δε θέλω να σκεφτώ...

Ετοιμάζεσαι να κάνεις κάτι μεγάλο. Σε παρασύρει η καρδιά σου. Δεν αναλογίζεσαι κόστος και μετά.
 Μόνο το τώρα... Καλά κάνεις. Θα σε αφήσω απλά να "είσαι". Ότι είσαι εσύ, δεν αλλάζει.
 Ούτε το μυαλό σου, ούτε το σκεπτικό σου. Μα με τη πράξη σου με φέρνεις κοντά σε μια αλήθεια που δε μπορώ να αντικρίσω.

Γιατί αν πεθάνεις... θα είμαι μόνος... Και αυτό είναι τρομακτικό, τουλάχιστον... Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται,
 είναι μια αλήθεια που δε θέλω να δεχτώ ότι μπορεί να υπάρξει. Δε μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια όταν στο λέω αυτό.
 Συγνώμη... Ούτε αυτό στο λέω... Ούτε μπορώ να είμαι δίπλα σου, όπως θέλεις... Είναι πέρα απο μένα, να χάσω το
μοναδικό άτομο που έχω στο κόσμο... Εκείνο το άτομο που με δέχτηκε όπως είμαι, που στέκεται δίπλα μου παρά τα όσα
υποφέρει απο μένα.

Θα είμαι κοντά σου... Θα σε κοιτάω... Όχι όμως δίπλα σου...
Φυσηξε ο Άνεμος στις 02:06 20 ενιωσαν το αγγιγμα...

Όταν έχεις στερέψει...
Σκέφτεσαι το μέχρι τώρα. Πώς έφτασες ως εδώ και τί έζησες... Μεγάλο ταξίδι... σε τόσο λίγο χρόνο...

Αναρωτιέσαι γιατί δε νιώθεις όπως πριν. Πόσα έχουν αλλάξει μέσα σου. Σε τόσο λίγο... αν κλείσεις τα βλέφαρα,
σου φαίνονται όλα σα μια στιγμή. Μια, μικρής χρονικής διάρκειας, ταινία που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο δράμα,
τη χαρά, τη λύπη και την απόλαυση... Πλήρης και ελλιπής, ο εαυτός σου καλείται να συνεχίσει.

Σκονταύτεις όμως. Γιατί; Τί σε εμποδίζει; Κοιτάς τη καρδιά σου και βλέπεις ότι δεν αιμορραγεί πια...
Ενσαρκώνεις ένα χαμόγελο, όταν αυτό όμως συναντάει τα μάτια σου, νιώθει την αλήθεια. Δεν αιμορραγείς γιατί δεν
έχει άλλο αίμα να στάξει...

Η μόνιμη παρέα σου, η απορία, σου πιάνει κουβέντα και συζητάς μαζί της.
- Τί είναι αυτό που έχει μείνει μέσα μου;
- Το κενό, σου αποκρίνεται...
- Μα δεν είναι νωρίς για κάτι τέτοιο;
- Ποιός καθορίζει το χρόνο; Αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις ότι κυλάει διαφορετικά για τον καθένα... έτσι δεν είναι;
- Μα πως θα συνεχίσω χωρίς συναισθήματα;
- Θα βρεις τον τρόπο, δε σε φοβάμαι. Την επόμενη φορά όμως να βρεις τον τρόπο να σταματήσεις την αιμοραγία,
πριν στερέψει ξανά...

Η καρδιά είναι ένα δοχείο που αδειάζει αμέσως και γεμίζει στάλα στάλα... Να το θυμάσαι αυτό και να το σέβεσαι...
Γιατί μετά ίσως να μην υπάρχει δοχείο..

ξεκιναμε με το παρελθον...

κοιτα μεσα μου

Βυθίζομαι στο απόλυτο σκοτάδι
σε μία άβυσσο που έφτιαξες για μένα
και το μυαλό μου γυρνά σε γεγονότα περασμένα
Μια αίσθηση γλυκιά με κατατρέχει
καθώς περνάω του πόνου το κατώφλι
Τι με περιμένει δεν φοβάμαι
μαζί σου έζησα τον χειρότερό μου εφιάλτη
και το πιο γλυκό μου όνειρο
Και τώρα γαλήνια το τέλος να'ρθει περιμένω
πιο μίζερα απ'την ζωή δεν θα'ναι
πιο άδεια χωρίς εσένα δίπλα μου
Δεν έχω τίποτα πια για να προσμένω
εμένα δεν μ'αγάπησε κανείς
μα κοίτα, που τώρα γι'αγάπη αργοπεθαίνω