χρονος

τρεχεις..να προλαβεις τα παντα..να προλαβεισ τους παντεσ..

τρεχααα...απο'δω,απο'κει,παραπερα...

δεν προλαβαινεισ,δεν προφταινεισ...και δεν σε καταλαβαινει κανεισ..

φουριααα..να θεσ να κανεισ τοσα πραγματα και να μν προλαβαινεισ..

αερασ να γινοσουν δν θα μπορουσεσ να τα κανεισ ολα...

και αυτοσ ο χρονοσ...ολο τρεχει..κ παντα πιο γρηγορα απο σενα..

κ περνανε οι μερεσ,και περνανε οι μηνεσ,και περνανε τα χρονια και οι καλοι καιροι δεν ερχονται...

κ εσυ κοιτασ πισω και διαπιστωνεισ οτι μια ζωη εδινεσ...

οτι μια ζωη κατανοουσεσ τουσ αλλουσ..γινοσουν ο ανθρωποσ τουσ..

εσενα ποιοσ εγινε ο δικοσ σου ανθρωποσ?

ποιοσ διεθεσε λιγο απο τον πολυτιμο χρονο του για να σε ακουσει??

θεσ να φυγεισ,να τρρρρεξεισ,αλλα δεν μπορεισ..

η καλοσυνη θα σε φαει..

δεν αντεχεισ αλλο..αυτην την κατασταση..

ολα σου φαινονται σαν μια ταινια που την εχουν βαλει να παιζει γρηγορα,και εσυ εισαι ο πρωταγωνιστησ που προσπαθεισ να προλαβεισ την πλοκη,το εργο,που στην ουσια ειναι η δικια σου ταινια...

πατα pause..δεν μπορεισ..και τρεχεισ να προλαβεισ...

ολα μεσα στο κεφαλι σου στροβιλοσ..ενασ ιλιγγος...

και γυρω σου,ολα ετσι..

δεν μπορεισ να καταλαβεισ τι γινεται..εχεισ χασει καπου την ολη ιστορια και δεν σου λεει κανεισ τιποτα..μονο να απαιτουν ξερουν...

θεσ να ξεκουραστεισ..να μεινεισ λιγο με το παρελθον σου..λιγο πισω...λιγο μονο..

αλλα δεν μπορεισ...γιατι μετα δεν θα μπορεσεισ να προλαβεισ το παρον σου,που ολο φευγει,ολο αλλαζει...

βλεπεισ ανθρωπουσ να ερχονται,να φευγουν,να σε πληγωνουν,να σε κανουν να γελασ..

βλεπεισ καταστασεισ να ερχονται,να φευγουν,να θεσ να τισ σταματησεισ,να μην μπορεισ..

αναμνησεισ..μονο αυτο μενει...και ειναι το μονο που δεν αλλαζει οταν ολοσ ο κοσμοσ γυρω σου ακολουθει τουσ φρενηρεισ ρυθμουσ της ζωησ...

ονειρα...το μονο που μενει ιδιο οταν ολοι και ολα αναγκαζονται να αλλαξουν...

μηπωσ και εσυ ο ιδιοσ δεν εχεισ αλλαξει??

δεν ησουν ετσι παλια,οι καταστασεισ σε αναγκασαν ν αλλαξεισ..

δεν σ'αρεσει,αλλα και τι μπορεισ να κανεισ?

θα θελεσ ν γινεισ οπωσ παλια...αλλα ο παλιοσ σου εαυτοσ εχει αρχισει να ξεθωριαζει και εχεισ αρχισει να τον ξεχνασ..

εισαι ευτυχισμενοσ τωρα?

που κανενασ δν μπορει να σε αναγνωρισει?

που η αλλαγη σου τρομαζει ακομα και τον ιδιο σου τον εαυτο?

τρεχα,πιο γρηγορα,πιο γρηγορα,αργεισ..τρεχα ειπααα..

να προλαβεισ..να προλαβεισ την ζωη που δεν εζησεσ..

την ζωη που θα ηθελεσ να ζησεισ..

προσεχε ομωσ...σε αυτον τον πολεμο,εναντια στον χρονο,μην χασεισ τον εαυτο σου,τον στοχο σου...

τοτε που...

θυμασαι τοτε που τρεχαμε μαζι??
τρεχαμε να προλαβουμε τον χρονο..
τρεχαμε να προλαβουμε την ζωη..
αγκαλιασμενοι στην δινη του χρονου,προσπαθουσαμε να σωθουμε...
προσπαθουσαμε να βγουμε αλωβητοι απο αυτην την δοκιμασια...

θυμασαι τοτε που γελουσαμε παρεα?
πασχιζαμε να ξεγελασουμε τον πονο...
πασχιζαμε να διωξουμε τον θανατο..
ενωμενοι απεναντι σε ενα πεπρωμενο που αδυνατουσαμε να παραδεχτουμε...
αναγκασμενοι να βρισκουμε παρηγορια στα ωραια και στα μεγαλα...

θυμασαι τοτε που με επαιρνεσ αγκαλια??
ξεχασμενοι σε μια κουνια μες την νυχτα...
ξεχασμενοι σε μια γωνια σ'ενα σπιτι...
παρασυρμενοι απο μια αναγκη να γνωρισουμε ο ενασ τον αλλον..
αναγκασμενοι να κρυβομαστε απ'τον χρονο...


θυμασαι τοτε που παιζαμε κρυφτο?
ανακαλυπταμε τισ πιο απιστευτεσ κρυψωνεσ...
ανακαλυπταμε τισ πιο ομορφεσ στιγμεσ..
στην προσπαθεια να κρυφτουμε απο το μελλον που μασ θελει χωρια..
υποσχομενοι οτι θα βρεθουμε καποια στιγμη ξανα...


θυμασαι τοτε που χορευαμε κατω απο την βροχη?

it's just the way we are!

Life is hard, life is short,

And no matter from where you come from,

 It will always be the same,

We all try so hard to make our way through this life

Through hard moments,

Through those difficult times,

We all fight for what we believe in,

We all fight for what gives us a reason to live for,

This single reason that makes us stays alive every days of our life,

For a chance to make it to the top,

For a chance to make a difference,

We all fight hard, we all fall down, and we all try again, and again.

Because this is just who we are,

Because we all have something worth living for.

Some people live in search of power,

Other in search of money,

Other in search of knowledge,

We all want something different, but,

Deep inside our hearts we are all searching for one and only thing,

The same thing that

Will put a smile upon your face every morning when you will look at yourself in the mirror,

The same thing that

 Will make tears dropping off your eyes every time you will have to face the truth,

The same thing that

Will make you realize that you just lost something you needed the most in your life.

This same thing makes us dreaming of the impossible and the unbelievable,

Of the unimaginable and the surreal.

And when we find it, it gives a whole new vision of our life,

It gives us hope,

It lights up our passion,

And just gives us strength to continue no matter what the condition are or will be…

It’s the pure essence of our life,

It’s what creates us from the beginning,

And is what will be left when will be gone,

And when you will find it, you will remember it all your life,

It will be like a drug to you, and you will seek for it more and more every day.

You will not live for that, but you will live with that, and you will share it with every person you meet

You will give it back to them, like a favor, you will transmit it to the ones who cares about you, like a present… and you will do anything to keep it alive in your heart like an inconsumable flame that will never fade away…

This single little thing we all need, is no more than love… love!

This single word, hides inside its meaning a billions feelings,

This single word can make the whole world upside down, it can create it, can destroy it and like in the beginning can built it again…

Love is everything, is what we need to live, what we need to continue, and what we are when we’ll be gone…

αντιο

εχω τοση αγαπη μεσα μου...τοσα συναισθηματα,τοση φροντιδα,τοσα πραγματα να δωσω...

καθε φορα που γνωριζω καποια ανακαλυπτω και κατι αλλο στον εαυτο μου που δεν το ηξερα..

καμια δεν δεχτηκε αυτα που ηθελα να του δωσω..καμια δεν τα ηθελε..και μενω μονοσ μου απλα κοιταζοντασ τον τοιχο..

η αγαπη εγινε πονοσ και η φροντιδα φοβοσ...

φοβοσ για το τι τελικα ειναι η αγαπη..

φοβοσ για το ποια ακομα θα με πληγωσει...
για το ποσεσ ακομα θα με σκοτωσουν...
πεθανα..πεθαινω σιγα σιγα εξ'αιτιασ των μαχαιριων που μου εχουν δωσει..
εγω τουσ δινω την ζωη μου και αυτεσ τον θανατο μου...
τον θανατο τησ αδικοχαμενησ μου ψυχης...
ειναι κριμα..εχω τοσα πολλα να δωσω και κανεναν να τα παρει...
τα πεταω κι εγω και γινομαι σκληροσ..σκληροσ σαν πετρα και απωρθητοσ σαν φρουριο...
σασ χαιρετω απο την κολαση...
Αντιο!!!

ματωμενο φυλαχτο

ξυπνω,ανοιγουν τα ματια

μπαινει το φωσ,το μυαλο μου κομματια

βουτηγμενο στου πονου τα κρυα νερα

κρυφτηκε παλι στην δικια μου την κολαση

ελπιδασ πεταλουδα

σε αδικουσ κοσμουσ γυρναει και χανεται

στων παιδιων τα παλια τα παιχνιδια

να φυγουν δεν θελω τα ωραια τα ονειρα

εγιναν ζωη μου,κομματι δικο μου

μονοσ δεν θελω να μεινω ξανα

στα χρονια εκεινα που η γη λυσμοναει

και η καρδια μου με τα χρονια ξεχναει

μονη ελπιδα εικονεσ ονειρων

οι ξεχασμενοι στοχοι των νεων παιδιων

κοιταζω ψηλα,με θαλασσα μοιαζει

μπλε σαν τα ματια σου,ο ουρανοσ

και ο ηλιοσ να λαμπει σαν διαμαντι μπαροκ

λουζει με ελπιδα τισ καρδιεσ των ανθρωπων

ξεπλενει τον πονο με νερο θεικο

και η γη ξαναγιεννεται απο τισ σταχτεσ

παρθενα,αθωα,ονειρικη

αυτην την ελπιδα,εγω

την πηρα ματωμενο φυλαχτο

και στην καρδια την κρυβω,μην χαθει

περα απ'του πονου τα λημερια

περα απ'του πολεμου την νεκρικη σιωπη

θα βρεισ την ελπιδα σ'εναν κοσμο

σε μια γη ουτοπικη

σκεψεισ...ασυναρτησιες..

ειναι ομορφα εδω...κ τοσο ρομαντικα..προσπαθησα ν μετρησω τ αστρα..ειν τοσα πολλα..τοσοι πλανητεσ..τοσοι ηλιοι...ολοι σαν τν δικο μασ..
μ κανει κ νιωθω τοσο ασημαντοσ..τοσο μικροσκοπικοσ αλλα κ απο την αλλη σημαντικοσ..ειμ κ εγω μεροσ αυτου τ συνολου...ανηκω κ εγω στ συμπαν..
αν δν υπηρχα πολλα θ ηταν διαφορετικα..μαρεσει ν κοιταω τ αστερια...μ κανουν ν ξεχνιεμαι...ειν εξωγηινα κ μ κανουν ν νιωθω ομορφα..
τ αστερια κρυβουν μεσα ολεσ τισ ελπιδεσ μ,τ ονειρα μ...γι αυτο μαρεσει τ σκοταδι..γτ κρυβει τν κοσμο..τν πραγματικοτητα..
πολεμοι,πεινα,πολιτικη...ασχημεσ καταστασεισ...ψεματα..ποσα απο αυτα π μασ λενε καθημερινα ειναι αληθεια??
τι μασ κρυβουν?τι συμβαινει πραγματικα γυρω μασ??ειν ομορφα εδω..δν θελω ν φυγω...κ π ν παω?πισω στην πολη?
βαριεμαι...βαριεμαι τ ιδια κ τ ιδια..μια καθημερινοτητα π δν αλλαζει..τ ιδιο ξανα κ ξανα κ ξανα...ε βαρεθηκα...
αλλα δν ξερω τ μπορω ν κανω γ ν τ αλλαξω..ποιοσ ξερει?ποιοσ μπορει??
προσπαθω ν πραγματοποιησω τ ονειρα μ..αλλα κ αυτα ειν δυσκολα...ισωσ κ ν βαριεμαι ν προσπαθησω..ειν δυσκολο ν προσπαθεισ ν πετυχεισ κατι..
ημουν στην γειτονια χθεσ...σιχαινομαι ν κανω παρεα μ ατομα π δν εχουν ονειρα,στοχουσ...π τ μονο π κανουν ειν ν καθονται ολη μερα..
τι με νοιαζει για την γκομενα π εριξεσ χθεσ ή γ τν τυπο π παραλιγο ν εδερνεσ??δν μιλασ γ τπτ αλλο..παρα μονο γ καθημερινεσ βλακειεσ..
σταματα..τ σεξ δν ειν τοσο σημαντικο...ουτε το ποτο..ουτε τ τσιγαρο...ουτε τ ποδοσφαιρο.μιλα κ γ κατι αλλο!!!!
αμαν αυτη η κατασταση...γτ ειν ολοι τοσο συμβατικοι??εγω προσπαθω ν μν ειμαι...αν κ μαλλον ειμαι..!
μετανιωνεισ γ αυτο π εισαι..γ αυτα π κανεισ..αλλα δν μπορεισ ν τ αλλαξεισ...δν τολμασ!!κ ποιοσ ν γινεισ??
τα προτυπα σ ειν τ ιδια κ τ ιδια..οι σταρ τησ τηλεορασης,του κινηματογραφου,των μιντια γενικοτερα..ξερεισ κ τπτ αλλΟ??
εχεισ διαβασει ποτε σ βιβλιο??ασχοληθηκεσ ποτε μ τν πολιτικη?
ψευτεσ κ αυτοι..ολοι ιδιοι...ιδιεσ ιδεεσ διατυπωμενεσ μ διαφορετικα λογια..σαλτσεσ,σαλτσεσ,σαλτσεσ χωρισ νοημα...αληθεια ποιοσ τουσ ακουει?ποιοσ τουσ πιστευει??
νυσταζω..αλλα βαριεμαι ν κοιμηθω...χασιμο χρονου...ολα χασιμο χρονου ειναι,ισωσ...θελω ν βαλω δυνατα τν μουσικη κ ν ξεδωσω...
ν ξεσκασω...εχει πλακα...αλλα βαριεμαι...διαβασα ενα βιβλιο προσφατα...σημερα τ τελειωσα..χθεσ τ αρχισα..πλακα ειχε..ηταν στ αγγλικα..
ωραια γλωσσα τ αγγλικα...αλλα δν εχω πτυχια..δν θελω κι ολασ...βλακεια ειν τ πτυχια...αποδηκνυεισ τισ γνωσεισ που ισωσ εχεισ σημερα κ ισχυουν γ τ επομενα δεκα χρονια..π μπορει εσ ν εχεισ ξεχασει την γλωσσα...ασε π δν την μαθαινεισ κ ακριβωσ...μαθαινεισ οτι ειν απαραιτητο γ ν παρεισ ενα αριστα στισ εξετασεισ...εγω τ σνομπαρω αυτα..ναι ειμαι σνομπ...ετσι μεγαλωσα..ετσι ειμαι στην τελικη!! ολοι ειμαστε σνομπ καπωσ..τ εχουμε στ πετσι  μασ..προσπαθουμε ν τ αποβαλλουμε αλλα δν ειν παντα ευκολο..οταν δν τ περιμενουμε τσουπ ξετρυπωνει απο μεσα μασ...
κωλοκοινωνια...μασ βαζει σε καλουπια,σ προτυπα..δν μασ αφηνει ν κανουμε τπτ..ν εκφραστουμε ελευθερα..
ποιοσ απο εσασ θ πηγαινε ν πιασει κουβεντα σ εκεινον τν αγνωστο π βλεπεισ καθε μερα στν σταση κ σ εχει κανει εντυπωση??
ποιοσ θα του ελεγε απλα ενα γεια,μια καλημερα??ελαχιστοι..ετσι μασ εχει φτιαξει η κοινωνια μασ..ν φοβομαστε ν ζησουμε, να εκφραστουμε...

αναμνησεισ

ειναι ωραιοσ ο πονοσ..κρυβεσαι στην αγκαλια του κ τν αφηνεισ να σε ταξιδεψει..σ ολα αυτα π σε πονουν..σ ολα αυτα π φοβασαι..
ειναι ασφαλεια ο πονοσ...δν χρειαζεται ν σκεφτεισ..ν τολμησεισ..να ζησεισ..απλα πονασ..απλα τον αφηνεισ να σε παρει..κ οπου σ παει..
ωραια δικαιολογια...σε γλυτωνει απο πολλα..απο την ιδια την ζωη...σε ταξιδευει..,κυριωσ στ παρελθον..στισ αναμνησεισ..
ειναι ωραιο ν χανεσαι στισ αναμνησεισ..σε ολα αυτα π εζησεσ κ δν θ ξαναγυρισουν..σ ολα αυτα π καποτε σ εκαναν ευτυχισμενο..π σ εκαναν ν γελασ...αναμνησεισ...γεματεσ πονο..χαρα...θλιψη..ηρεμια..φοβο...δν θ ξαναρθουν..περασαν κ εφυγαν..ηρθε ο χρονοσ..η στιγμη,σ ακουμπησε κ εφυγε...αφησε ανεξιτηλο τ σημαδι του πανω σ κ μετα σ παρατησε...κ μετα περασε...

βγαινεισ εξω..δν αντεχεισ την κλεισουρα του σπιτιου..τ οτι ολα κατι σου θυμιζουν..εκεινη την αισθηση πωσ οσο καθεσαι τοσο σε σκοτωνουν ολα αυτα π εγιναν...περπατασ στν δρομο...ο αερασ σ ψιθυριζει τ ονομα τησ...η βροχη σ χτυπαει στ προσωπο αλλα σαρεσει...
τ βημα σου σε βγαζει στην θαλασσα...ωραια η θαλασσα..σου θυμιζει τν εαυτο σ..μια απεραντη φουρτουνα..ακουσ τ κυματα..σε ηρεμουν..
η βροχη εχει μουσκεψει τα ρουχα σ αλλα δεν τ εχεισ παρατηρησει..δεν σ νοιαζει.πονασ...κ ειν ενασ πονοσ π δν σ αφηνει ν σκεφτεισ..
καλυτερα ισωσ...οσο σκεφτεσαι τοσο τ πραγματα γινονται χειροτερα..ή απλα ετσι νομιζεισ...αφηνεισ τν εαυτο σ ν χαθει..σ ολα οσα ζησατε μαζι..
στισ στιγμεσ π περασατε παρεα..αναπολεισ..παρακαλεισ ν ξαναρθουν..να ξαναρθει..θελεισ να τν δεισ..να χαθεισ στην αγκαλια τσ..
συναισθηματα ερχονται στην επιφανεια..δεν σ αφηνουν ν μιλησεις...ενασ κομποσ στ λαιμο σου,αυτα π ζησατε..
κατα βαθοσ τ ξερεισ..δν θ ξαναγυρισει..ολα τελειωσαν..εφυγε.....εχεισ κρυωσει...η βροχη τωρα σε χτυπαει ανελεητα...
καθε σταγονα,μια αναμνηση..καθε σταγονα,πιο κοντα στην εξιλεωση..η θαλασσα,η βροχη,ο συννεφιασμενοσ ουρανοσ...τιποτα δν θ μπορουσε να αντικατοπτρισει καλυτερα την διαθεση σου...σημερα αφηνεισ τν χρονο να σε γυρισει πισω,στο παρελθον..ολα οσα ζησατε..ενα κουβαρι στ μυαλο σ..
νιωθεισ αδειοσ αλλα κ πιο γεματοσ απο ποτε...γεματοσ συναισθηματα..συναισθηματα χωρισ νοημα,χωρισ λογο υπαρξησ..
αυριο θ ξαναγυρισεισ ισωσ στ παρον..ισωσ γινεισ λιγο ρεαλιστησ..ισωσ βρεισ την δυναμη να προχωρησεισ και ν τν ξεχασεισ..
σημερα αφηνω τον εαυτο μ ν γυρισει πισω..