αν φαντασια και ψεμα ειναι ενα και το αυτο,
τοτε οι συγγραφεις ειναι μανιωδεις ψευτες

στα 24 γραμματα του αλφαβητου, κρυβονται πολυ περισσοτερα απ' οτι στο μυαλο οποιουδηποτε ανθρωπου

γι' αυτο μαρεσει να διαβαζω...γιατι διαβαζοντας γινομαι κι εγω ποιητης

δε φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις
πρέπει και να μπορείς

ο θεος πεθανε
και τον σκοτωσαμε εμεις
οι ιδιοι


Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το γέλιο από τον πόνο, την κωμωδία από την τραγωδία, το χιούμορ από το τραύμα (Erma Bombeck)

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

πλασμα

ποσο ομορφα περνανε
μαζι σου οι ωρες


μεγαλε κυριε*


ακομα κι αυτες
οταν εισαι μακρυα μου


αστειε τυπε*


αρκει την γευση του φιλιου σου
να εχω στα χειλη μου


πλασμα*


του ονειρου μου,
εσυ ταξιδι

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

ευτυχια

μια ηλιαχτιδα
γρηγορα
να την φυλακισω


να την βαλω σε κουτι
να μην τη χασω!
χαθηκε


σα μπηκε στο κουτι
εξαφανιστηκε
σκοτεινιασε ξαφνικα


αδειο το κουτι
κι η ηλιαχτιδα
χαμενη


στα πατωμα να 'τη
παλι να 'τη
φωτιζει ξανα


προσπαθεια κι αλλη
να την κρατησω για μενα
ματαια ολα


φροντισε να χαρεις
την λαμψη αυτη
για οσο κρατησει!

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

εφιαλτης

ηταν να γυρισουμε σπιτι. Εγω, η μυρτω και ο πατερας μου. Εμεις, τα κοριτσια θελαμε να παμε με το τραινο αλλα ειχαμε και το αυτοκινητο μαζι μας. Ενα μπλε 4x4. Οποτε και αποφασισαμε να παμε μεν με το αυτοκινητο, να ακολουθησουμε δε την γραμμη του τραινου. Ο δρομος [με τις ραγες του τραινου] περνουσε απο ενα βουνο που απο την μια πλευρα, ειχε κατι σαν γκρεμο, οχι πολυ αποτομο ομως. Μετα απο λιγο ο δρομος εγινε πολυ δυσβατος και γεματος τεραστιες κοτρωνες. Το τραινο δεν ειχε προβλημα γιατι ειχε τις ραγες, εμεις ομως καποια στιγμη βγηκαμε απο τον δρομο προς τον γκρεμο. Δεν τσακιστηκαμε ομως οπως θα περιμενε καποιος. Ο γκρεμος ηταν γεματος....χαλικια! Ναι, εκεινα που οταν τα ακουμπας γινεσαι ασπρος απο πανω μεχρι κατω!! Ο πατερας μου επεμενε να προσπαθησουμε να βαλουμε το αυτοκινητο πισω στον δρομο. Εγω ομως ειδα πιο κατω εναν δρομο, απο χαλικια, για αυτοκινητα και του ειπα οτι θα μπορουσαμε να συρουμε το αμαξι μεχρι εκει και μετα να συνεχισουμε κανονικα. Ετσι κι εγινε. Ο δρομος εκεινος ειχε απο δεξια και αριστερα δεντρα και βατα. Δεν προχωρησαμε πολυ και για καποιον λογο αναγκαστικαμε να σταματησουμε. Ξαφνικα, εμφανιζεται απο μπροστα μια κοπελα γυρω στα 25 με μακρια πλατινε μαλλια. Μας ζητησε να την παρουμε μαζι μας και εμεις δεχτηκαμε. Καθησε στη θεση του οδηγου [αφου ο πατερας μου ηταν εξω απο το αυτοκινητο και προσπαθουσε να φτιαξει το προβλημα. Μετα απο 2 λεπτα εμφανιζεται μεσα απο τους θαμνους μια αλλη 25χρονη νεα με καρε πλατινε μαλλια. Μας ζητησε και αυτη να την παρουμε μαζι μας. Δεχτηκαμε. Πηγαμε να ξεκινησουμε αλλα η κοπελα no1 καθοταν ακομα αμεριμνη στη θεση του οδηγου. Ο πατερας μου [χωρις να πει λεξη] την τραβηξε να την βγαλει απο εκει. Αν και δυσκολευτηκε τελικα την εβγαλε. Χωρις να το καταλαβει ομως, πηγε και καθησε η κοπελα no2. Αυτη, οσο και να την τραβηξε, δεν καταφερε να την διωξει. Οποτε, για καποιον λογο, αναγκαστηκε να στριμωχτει στην θεση του οδηγου με αυτην. Η αλλη, η no1, καθησε πισω. Η μυρτω, για να μην κατσει μαζι της, αποφασισε να κατσει στην θεση του συνοδηγου. Την μισησα γι' αυτο. Εγω αναγκαστικα καθησα πισω. Σε ολη την διαδρομη για το σπιτι εγω ειχα ενα κακο προαισθημα για αυτες τις κοπελες. Δεν μιλουσαν καθολου. Η ξανθια διπλα μου ολο και προσπαθουσε να με αγγιξει. Οχι σεξουαλικα, απλο αγγιγμα. Εγω δεν ηθελα και συνεχεια τις κρατουσα τα χερια και τις τα εβγαζα απο πανω μου. Το ιδιο γινοτανε και μπροστα με την αλλη κοπελα. Για να φτασουμε σπιτι, περνουσαμε απο ενα παρεκκλισι το οποιο εκεινη την μερα ειχε πολυ κοσμο, οποτε αναγκαστηκαμε να πηγαινουμε πολυ αργα. Σε εκεινη τη φαση εγω ημουν στα χερια με την κοπελα διπλα μου και καθως κοιτουσα εξω εβλεπα οτι ο κοσμος με παρατηρουσε με περιεργεια. Τοτε αντιληφθηκα οτι δεν μπορουσαν να δουν τις κοπελες! Επισης, οσο περνουσαμε εξω απο το παρεκκλισι οι γυναικες βογκουσαν, σαν να πονουσαν καπως. Ειπα στον πατερα μου να κανει αναστροφη και να μπει στο παρεκκλισι [στην αυλη του μπορουσαν να μπουν και αυτοκινητα] Μετα προσπαθησαμε να βγαλουμε τις κοπελες απ' το αυτοκινητο. Ηθελε πολυ προσπαθεια και απο τους 3 μας, οι κοπελες βογκουσαν και τσιριζαν και προσπαθουσαν να ξεφυγουν, σαν να τους ηταν δυσκολο που βρισκονταν εκει. Ενω κρατουσαμε τις κοπελες, η μυρτω, που ειχε καταλαβει τι ηθελα να κανω, ετρεξε και πηρε νερο απο μια βρυση [που το νερο περνουσε απο το παρεκκλισι και ηταν κατι σαν αγιασμος] και εβρεξε τις κοπελες. Αυτες, αμεσως, αρχισαν να τσιριζουν και εξαφανιστηκαν. Το νερο τις ειχε καταστρεψει...
..................και τοτε χτυπησε το ξυπνητηρι μου!!


ξυπνησα τρομαγμενος. Οχι, δεν πιστευω σε δαιμονες, θεους και διαβολους. Δεν πιστευω σε θρησκειες και τετοια πραγματα.... Αλλα αυτο το ονειρο με εβαλε σε σκεψεις. Απο τι προσπαθω να ξεφυγω? Γιατι νιωθω τυψεις που δεν πιστευω? Που δεν μπορω να πιστεψω?! Τι συμβαινει? :/

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

σε παρακαλω

αφου να φυγεις απτο μυαλο μου 
δεν το δεχεσαι
γιατι τυραννας την καρδια μου


γιατι στοιχειωνεις τα βραδυα μου
στελνοντας μου δαιμονες
ιδιους εσυ


προσπαθησα πολυ 
να σε διωξω απ' τη ζωη μου


δεν το δεχτηκες
τωρα στοιχειωνεις και τα πρωινα μου


ασε με να νιωσω μια στιγμη καλα
φυγε μαζι με το μαυρο της ζωης μου


δεν μου αρεσουν αυτα που φερνεις
τους δαιμονες φοβαμαι τοσο


δωσε μου μια ευκαιρια μονο
να νιωσω τι θα πει να ειμαι ΚΑΛΑ


το χαμογελο εσβησε απτα χειλη μου
και δεν ξερω τι θα πει χαρα, ΑΛΛΑ


αφου για παντα σε εχω χασει
χανομαι κι εγω απ' την ζωη σου

αφου δεν με θες πια στην δικια σου
ελα εσυ να μεινεις στην δικια μου ζωη


τιποτα δεν σου ζηταω
μονο αυτο:


σε παρακαλω, ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ
μεσα απο σενα, την ζωη μου




με σκοτωνει να εισαι μεσα μου

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

ολα

- θα το δεις, ολα στο τελος θα πανε καλα...
- μα, τιποτα δεν ειναι καλα..
- γιατι, απλα, δεν ηρθε το τελος ;-)

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

καταθεση καρδιας

μην με πληγωνεις ετσι
δινοντας μου υποσχεσεις
ψευτικες, θα ξεχαστουν στον χρονο
ομορφες, δινουν ελπιδα στην καρδια

μην μου ζητας να κανω θυσιες
εκανα πολλες, ποσες να αντεξω
μην μου ζητας να ειμαι καλα
χωρις εσενα, πως θα χαμογελασω

πες μου απλα τι ειμαι για σενα
δωσ' μου ενα φιλι, οπως τα περασμενα
και φυγε

μια αναμνηση θελω μονο να εχω
μια αναμνηση της ευτυχιας

αφου την ιδια δεν μπορω να εχω
ας εχω κατι να θυμιζει εσενα

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

παυλος παυλιδης

νιωθεις την ριγη στο δερμα σου
την αγωνια στο πετσι σου
αυτην την ωραια εκσταση να σε γεμιζει ολοκληρο


αυτην την ζωντανια που νιωθεις
με τιποτα δεν την αλλαζω,
αυτην την αισθηση οτι ζεις
σε εναν κοσμο αλλιωτικο


δεν ζεις στην γη, δεν πατας
παρα στον αερα χορευεις
δεν ακους τις κραυγες
παρα στον ρυθμο της μουσικης
η καρδια σου χτυπα


δεν σε νοιαζει αν πεθανες
ή αν ακομα ζεις
απλα να μην τελειωσει
αυτη η αισθηση της απολυτης
ευτυχιας


αυτη η ομορφη ηδονη
που κατακλυζει ολο σου το κορμι 
και σε ταξιδευει στο απειρο
αυτη η φωνη


ολοι οι στιχοι
να μιλανε στην καρδια σου
ιστοριες, να λενε, αληθινες
ιστοριες, να αγγιζουν την ψυχη σου


και εσυ να γελας
τι ομορφο που ειναι το γελιο σου
κανει παρεα με την μουσικη
που δωνει τα κορμια μας 
στον ιδιο ρυθμο


παραξενα τραγουδια
γραμμενα σε αλλες εποχες
και ο κοσμος να γυριζει
σε περιεργες τροχες


παρε με μαζι σου
τωρα που ολα τελειωσαν
στην ακρη του κοσμου
παμε με αυτο το πλοιο που ολο φτανει
και που δεν φοβαται πια


παρε με μαζι σου

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

βλακα

μια πραγματικοτητα
διολου περιεργο να αποτυχει


ποιοσ ειπε πως η τρελα δεν πληγωνει
ποιος τολμαει να πει την αληθεια
που σκλαβωνει


σαν φυλακη η ζωη και 
η καθημερινοτητα, πως ξεφευγεις?
οταν δεν εχεις αλλη επιλογη
να δεις καταματα τον κοσμο


σε πληγωνει, σε νικαει
σε σκοτωνει...
πως να ξεφυγεις απο κατι
οταν οι απουσιες σου τελειωνουν


δεν εχεις περιθωρια να λειψεις αλλο


ή μενεις ή φευγεις για παντα..
δεν τολμας να φυγεις και μαραζωνεις
για παντα..!

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

αναφορα στα ζωα...

ποσο εχουμε απομακρυνθει απο τα ζωα? απο το φυσικο μας περιβαλλον? 
θλιβομαι να βλεπω τα ζωα στο δρομο να απομακρυνονται απο μενα φοβισμενα..
φτιαξαμε εναν κοσμο που δεν ηταν γι'αυτους,χωρις αυτους,χωρις να τους ρωτησουμε, και τους βαλαμε μεσα.....να επιβιωσουν,χωρις να μπορουν να ζησουν...


ντρεπομαι για τους ανθρωπους,οταν βλεπω ενα ζωο να φευγει τρομαγμενο οταν με βλεπει..
να ξαπλωνει στα χαλακια πολυκατοικιων τρομαγμενο, ξεπαγιασμενο, ανυμπορο να ΦΩΝΑΞΕΙ, να μας πει πως ποναει..


ποιος θυμαται, την εποχη εκεινη, που ζουμε αρμονικα μαζι τους...που ζουσαμε ΜΑΖΙ τους..που και εμεις,ζωα ημασταν...που δεν ειχαμε μεταμορφωθει στα κτηνη που ειμαστε τωρα..


χαθηκε ολη εκεινη η ευαισθησια,πλεον δεν θυμαται κανεις, απομακρυνθηκαμε απο τα ζωα, την αγνοτητα,την αθωοτητα, την ομορφια και φτιαξαμε εναν κοσμο που δεν ηταν ουτε για μας, πανω απο τις δυναμεις μας που, αντι να του κυριαρχησουμε εμεις, μας επνιξε και μας βουτηξε σε εναν βουρκο που κανενας δεν μπορει να μας βγαλει...εκτος απο τα ζωα...


ακουσε τα...εχουν πιο πολλα να σου πουν απ'οσα φανταζεσαι..απ'οσα ελπιζεις...απ'οσα ονειρευτηκες ποτε...
κοιτα τα στα ματια...αντανακλουν τον πονο που νιωθεις κι εσυ, τον πονο που δεν τολμας να παραδεχτεις...
χαιδεψε τα...αγκαλιασε τα...αισθανονται την ιδια αναγκη για αγαπη οπως κι εσυ...αισθανονται το ιδιο φοβισμενα και μονα, σαν εσενα οταν μενεις μονος σου στο σκοταδι...


τα ζωα ειναι ο καθρεφτης της καταντιας μας......ειναι ο καθρεφτης ολων οσων δεν μπορουμε να πουμε και συγχρονως ενας φιλος που ο,τι κι αν κανουμε θα ειναι διπλα μας να υπομενει μαζι μας τα δικα μας λαθη....κι ας τον βασανιζουν κι αυτον....τα ζωα πεθαινουν για μας, απο εμας και εξ'αιτιας μας...και δεν παραπονιουνται...ξερουν οτι εμεις κατα βαθος υποφερουμε περισσοτερο κι ας δημιουργηθηκε αυτος ο κοσμος στα μετρα μας...

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

[συνεχεια]

Ειχα τα γενεθλια μου,μια βδομαδα και τρεις μερες πριν,αλλα ποιος μετραει? Διασχιζω το 18ο ετος της ζωης μου. Δεν ξερω αν αυτο με κανει να χαιρομαι ή να λυπαμαι. Δεν θελω να μεγαλωσω.. Ειναι τοσο σχετικος ο χρονος, που με τρομαζει. Αυτα τα γενεθλια ηταν,μπορω να πω, τα λιγοτερο αξιοπροσεχτα που εχω περασει ποτε. Δεν αξιζει να τα θυμαται κανεις..


Το πιο ομορφο δωρο που μπορεις να κανεις ειναι τα λουλουδια. Τοσο ζωντανα, τοσο ομορφα, αντανακλουν εναν κοσμο που δεν μπορουμε να δουμε, εναν κοσμο που η ομορφια εχει αλλο νοημα, που ο χρονος κυλαει αλλιως, τα χρωματα ειναι πιο εντονα,πιο ζωντανα, τα σχηματα παιρνουν αλλη υποσταση. Δεν υπαρχει η εννοια λουλουδι, αλλα η καθαρη ομορφια, αυτη καθ' εαυτη. Τα χρωματα, με τον δικο τους χορο μπλεκονται και σχηματιζουν εικονες και μορφες που ουτε να φανταστουμε μπορουμε. Εμεις, βλεπουμε μονο εναν στεγνο αντικατοπτρισμο που δεν εχει καμια σχεση με αυτον τον αλλον, ομορφο κοσμο. Το μονο που βλεπουμε ειναι μια απομιμηση που, αν και δεν εχει σχεση με την πραγματικοτητα, παραμενει μια πολυ ομορφη σκια μιας ομορφιας που μπορουμε να δουμε μονο με τα ματια της ψυχης μας. Γι' αυτο μου αρεσουν τα λουλουδια, σε αναγκαζουν να ανοιξεις τα ματια της ψυχης σου, να βγεις απο τον χρονο για λιγα δευτερολεπτα και να θαυμασεις αυτο που βλεπεις, που νιωθεις, που αγγιζεις..


Δεν μου χαρισε κανενας ενα λουλουδι. Δεν μου χαρισε κανενας τιποτα. Δεν ειδα κανεναν εκεινη την μερα και κανενας δεν μου ειπε απο τα βαθυ της καρδιας του χρονια πολλα! Μα εγω..... Αντι να ειμαι πολυχρονος θα προτιμουσα να ημουν πολυχρωμος! Μην μου πεις χρονια πολλα, δεν θελω να ζησω πολυ, χρονια καλα να μου ευχηθεις, αυτο αξιζει περισσοτερο! Και αντι να εχω ο,τι επιθυμω, ευχησου μου να προσπαθω να πετυχω αυτα που θελω... Και οχι, να μην πετυχω ολους τους στοχους μου γιατι θα βαρεθω, ας μου μεινει και κατι να λεω οτι δεν τα καταφερα γιατι και η αποτυχια ειναι μερος της ζωης. Ευχησου μου να κοιταω ψηλα στ' αστερια και να μην χανω την ελπιδα μου, να πολεμω. Μην μου ευχεσαι τυποποιημενες ευχες χωρις κανενα νοημα για σενα... Μονο δυναμη να εχω να σηκωνομαι οταν θα πεφτω γιατι ετσι κι αλλιως, αλλοτε θα χανω τον δρομο μου και αλλοτε θα βρισκω καινουργιους να πορευομαι... Μονο την αγαπη να βρω...να αγαπησω και να αγαπηθω!! Κανενας δεν μου ευχηθηκε απο κοντα.... Εγω μια αγκαλια ηθελα μονο και ας μην μου ευχοταν κανενας τιποτα...


Μεσα στην ταξη εβαλα τα κλαματα. Δεν ηθελα αλλα δεν μπορουσα να το σταματησω. Δεν με καταλαβαν τα παιδια, παντα καθομαι τελευταιο θρανιο μονος μου. Μονο η καθηγητρια με ειδε. Με λυπηθηκε, το ξερω. Το μισω να με λυπουνται. Μετα κατι ειπε, αδυνατω να θυμηθω τι, και ολοι γυρισαν και με κοιταξαν. Καταστροφη. Σηκωθηκα και εφυγα, τρεχοντας σχεδον. Καθως εβγαινα, ενιωθα τα βλεμματα ολων στην ταξη στραμμενα πανω μου, εκαιγε η πλατη μου και εγω ηθελα απλα να ξεφυγω. Μολις βγηκα, αρχισα να τρεχω στους διαδρομους του σχολειου. Ειναι τρομακτικοι αδειοι. Ενα αχρωμο τουνελ με πολλες πορτες, πορτες που βγαζουν παντου και πουθενα. Εφιαλτης. Ενας αδειος εφιαλτης. Το σχολειο, γενικα, ειναι ενα μερος αδειο. Ολα ειναι ουδετερα και μουντα. Σαν νοσοκομειο και χειροτερα, γιατι στο νοσοκομειο δεν ειναι κανενας χαρουμενος και κανενας δεν θελει να αρχισει να γελαει.. Αλλα το σχολειο...... Με τρομαζει αυτη η κενοτητα του. Εκτος απο στιγμες δεν σου προσφερει τιποτα. Και τις στιγμες στις προσφερουν οι συμμαθητες σου οχι αυτο. Ειναι εκπληκτικο πως ενω το βλεπεις δεν νιωθεις τιποτα. Οχι, οχι, δεν το βλεπεις καν. Το κοιτας αδιαφορα, συνηθισμενος στην οψη του, χωρις να κοιτας, χωρις να σκεφτεσαι, χωρις να σου προκαλει κανενα αισθημα.


Αυτες οι σκεψεις μου ειχανε περασει απο το μυαλο, οταν σταματησα το κλαμα... Ηρεμησα. Μερικες βαθιες ανασες βοηθουν, αν και θα προτιμουσα μια σοκολατα. Αυτη σε κανει να αισθανεσαι πραγματικα καλυτερα, να ηρεμεις. Δεν μου αρεσε που με ειδαν τα παιδια να κλαιω. Δεν το θεωρω κακο, ντροπιαστικο περισσοτερο. Την στιγμη που κλαις εισαι ενα παιδι. Ξεγυμνωνεσαι, αθελα σου, απο τους τοιχους που εχεις υψωσει γυρω σου, για να κρυψεις ολα οσα φοβασαι οι αλλοι να δουν, και εμφανιζεται ο πραγματικος σου εαυτος. Οι αλλοι σε βλεπουν οπως εισαι, αληθινο και ακεραιο. Το θεωρω ηλιθιο να σε λυπουνται οταν κλαις. Δεν υπαρχει πιο ομορφο συναισθημα, πιο αληθινη πραξη. Δεν μπορεις να προσποιηθεις, δεν μπορεις παρα να εισαι ο εαυτος σου. Οταν κλαις, μαζι με τα δακρυα βγαινει και ολη η ενταση που κρατας μεσα σου, ο,τι κουβαλας τοσο καιρο φευγει και κυλαει μαζι τους. Εγω λυπαμαι τους ανθρωπους που δεν κλαινε. Δεν θα νιωσουν ποτε αυτο το αισθημα απολυτης ελευθεριας, αυτο το αισθημα απελευθερωσης. Νιωθεις οτι μπορεις να πεταξεις, να φυγεις. Οταν κλαις, σταματαει ο χρονος σε εκεινη τη στιγμη και ολα μοιαζουν να κυλανε πιο αργα. Ειναι η ιερη στιγμη που ολη η απελπισια εξαφανιζεται και παιρνει την θεση της η ηρεμια και η αυτοσυγκρατηση. 


Με βοηθαει το να κλαιω. Και μ' αρεσει. Αλλα οχι μπροστα στους αλλους. Σιχαινομαι να προκαλλω τον οικτο τους. Γιατι ολοι τωρα, οταν επιστρεψω, θα με ρωτησουν με προσποιητη περιεργεια τι εχω. Οταν εισαι χαλια ολοι ξαφνικα θελουν να μοιραστεις τον πονο σου μαζι τους. Οταν εισαι καλα δεν ενδιαφερεις κανεναν. Εγω αυτο το σιχαινομαι. Αλλα, να παρει η ευχη, θελω να δειξουν λιγο ενδιαφερον. Ναι, μπορει να ειναι προσποιητη αυτη η προσοχη που θα μου δειξουν, αλλα για λιγο τουλαχιστον θα με προσεξουν, θα νοιαστουν εστω και για ψεμματα... Γιατι, οσο και αν δεν θελεις να τραβας την προσοχη, την χρειαζεσαι. Μπορει να μην εισαι εγωκεντρικος αλλα θελεις να ξερεις οτι κατι σημαινεις στους αλλους. Μπορει να μην μου αρεσει να κοινοποιω τα συναισθηματα μου με εναν τοσο απογυμνωμενο τροπο αλλα ισως, καπου μεσα μου, επιζητω να το δειξω, για να καταλαβουν και αυτοι οτι ειμαι ανθρωπος, οτι εχω αναγκες, συναισθηματα και αισθηματα.


Εκλαψα γιατι χρειαζομουν εναν φιλο. Εναν φιλο σε εναν χωρο εχθρικο που ολα με διωχνουν... Θελω να εξαφανιστω αλλα φοβαμαι οτι δεν θα το καταλαβει κανεις..


δεν ξερω αν κανενας θα κατσει να διαβασει οσα γραφω αλλα εγω το κανω για μενα, οχι για εσας. Οποιος το κανει, παρ'ολα αυτα, με ενδιαφερει πολυ η γνωμη του. το παραπανω ειναι περα για περα αληθινο, δικο μου βιωμα...

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

.....

ο κοσμος γυριζει και εγω αλλαζω και εσυ αλλαζεις και ποιος δεν αλλαζει στις μερες μας,και εγω φοβαμαι..ενας αορατος εχθρος το μελλον και ο χρονος δεν ειναι γιατρος να γιατρεψει τις πληγες μου και εγω φοβαμαι..ολα αυτα που θα ερθουν,πως θα φυγουν,πως να τα διωξω που τοσο τα φοβαμαι,μην φυγεις οχι τωρα που ολα αυτα με τρομαζουν,που το σκοταδι αρχισε να πεφτει ξανα και ολα αλλαζουν κοιτα πως σου μοιαζουν ολα αυτα που φοβαμαι σε αυτο τον κοσμο που τρεχει,ποιος αντεχει που δεν σε αφηνει να σκεφτεις,αυτος ο χρονος που φευγει πως να ζησεις πως πως πως να προλαβεις να ζησεις ολα αυτα που θελεις πως πες μου πως θα σταματησω να φοβαμαι το φεγγαρι πως πως...θελω να ζησω να φυγω να νιωσω να τρομαξω θελω να φυγω να μεινω να αγαπησω θελω θελω να σταματησω να φοβαμαι πως πως θα γινει να δω το φεγγαρι εκεινο το βραδυ εγω που τοσο θελω να φυγω να ξεχασω να ζησω πως..μια ζωη μες το ψεμα γεματη πως θα φυγουν εκεινες οι μερες να περασει ο πονος θελω μονο να φυγει ο πονος,ποναω και ολα αυτα που φοβαμαι ερχονται εφιαλτες τα βραδια και ποναω απτις πληγες αναβλυζει το αιμα και εγω φοβαμαι τι θα κανω πως θα ζησω που θα παω που?που ολοι ειναι εχθροι μου με ποναει το μελλον μα θελω να ζησω θελω να ζησω θελω να ζησω στο τοτε το τωρα το μετα και το παντα να ζησω τον ερωτα τον πονο τον φοβο την θλιψη γιατι οταν λαμπει ο ηλιος το μυαλο μου γεμιζει σκοταδι κ ολα αλλαζουν και τιποτα δεν ειναι πια οπως τ αγαπησα σ αυτον τον κοσμο που δεν διαλεξα να ζω κι αν το διαλεξα δεν μου αρεσει μα πως πως να ζησω πως να αντεξω αυτον τον κοσμο που ολα αλλαζουν που ολα με διωχνουν,με τρομαζουν πως??