αν φαντασια και ψεμα ειναι ενα και το αυτο,
τοτε οι συγγραφεις ειναι μανιωδεις ψευτες

στα 24 γραμματα του αλφαβητου, κρυβονται πολυ περισσοτερα απ' οτι στο μυαλο οποιουδηποτε ανθρωπου

γι' αυτο μαρεσει να διαβαζω...γιατι διαβαζοντας γινομαι κι εγω ποιητης

δε φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις
πρέπει και να μπορείς

ο θεος πεθανε
και τον σκοτωσαμε εμεις
οι ιδιοι


Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το γέλιο από τον πόνο, την κωμωδία από την τραγωδία, το χιούμορ από το τραύμα (Erma Bombeck)

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

η αρχη του τελους..

και η μερα εφτασε..και η υπομονη ξεκιναει..
δεν με νοιαζει ποσο θα πρεπει να περιμενω..
η αρχη του τελους ηρθε,το τελος θα ειναι πικρο
ή γλυκο σαν σοκολατα, τιποτα ενδιαμεσο..
μπορω να περιμενω χρονια αν χρειαστει
αρκει να ξερω οτι τιποτα δεν αλλαξε,
αρκει να μου πεις οτι ολα ειναι τα ιδια, καλα και ομορφαα..


Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

κατι χαζο

δωσε μου μια ευκαιρια να σου δειξω τον κοσμο μεσα απο τα ματια μου
μεσα απο τον κοσμο μου

ασε με να σε κανω να νιωσεις τον κοσμο οπως τον νιωθω εγω
με τον τροπο που τα νιωθω

ελα, να δεις τον τρελο μου χορο, τοσα πραγματα υπαρχουν να πω
μια τρελη μουσικη

ελα να παιξουμε μαζι, ενα παιχνιδι για δυο

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

διχως τιτλο

δεν ειναι λιποταξια να παραδεχεσαι οτι δεν εισαι αρκετα καλος..
θελει δυναμη, θαρρος, κουραγιο... δυσκολα παραδεχεται κανεις την αδυναμια του...
αυτο, ομως, του προσδιδει καποια δυναμη...

θυμισου τα λογια μου.. φευγω, γιατι δεν ημουν αρκετα καλος για σενα, οχι γιατι δεν προσπαθησα αλλα γιατι αξιζει στην ζωη μας να δινουμε δευτερες ευκαιριες..

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

εχει πανσεληνο αποψε

εχει πανσεληνο σημερα.... βλεπω το φεγγαρι και σκεφτομαι εσενα...
παμε να κολυμπησουμε στα νερα του ερωτα μας...
παραδεξου το επιτελους, αυτο που νιωθουμε ειναι αληθινο..
δες επιτελους, αυτην την αλλη πλευρα της ζωης, την ωραια...

λουσου με το φως του φεγγαριου, ασε την τρελα να μπει μεσα σου
νιωσε την ζωη να κυλαει στις φλεβες σου και γελα, γελα..
η ζωη ειναι ερωτας, μουσικη, χορος
χορεψε στο ρυθμο του ερωτα μας, ακους την μουσικη?

γιατι η μουσικη ειναι ζωη, η ζωη ειναι μουσικη 
μια μουσικη που ερχεται απο το ολογιομο φεγγαρι
και προσγειωνεται απαλα πανω στα χειλη σου
σου δινει θαρρος και δυναμη να συνεχισεις τον τρελο σου χορο

εναν χορο που οδευει προς την αθανασια

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

σε παρακαλω

σε παρακαλω...
αγκαλιασε με σφιχτα, κανε υπομονη και φιλα με, φιλα με..
σε παρακαλω
μην μου δινεις σημασια... κανε με να γελαω και μιλα μου, μιλα μου...
και εγω... θα μεινω εδω ως το τελος.. και λιγο ακομα..

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

δυστυχως τιποτα

μου λες ψεματα...
 το βλεπω στα ματια σου


ποτε δεν ημουν καλος να βλεπω τα ματια των αλλων
αλλα εσυ, ναι, μου λες ψεματα


αλλα εγω θα σου πω μια μεγαλη αληθεια:
δεν υπαρχει αη-βασιλης


τωρα μπορεις να ταραχτεις με την ησυχια σου, δεν με νοιαζει


α, ξεχασα να σου πω: Δεν με νοιαζει!


παρε την αληθεια που εφτιαξες και δρομο... τι να κανω μια αληθεια φτιαγμενη να μοιαζει με ψεμα? τετοιες ιστοριες φτιαχνω και μονος μου.. τερμα τα παραμυθια, δεν υπαρχει δρακος και η κοκκινοσκουφιτσα φαγωθηκε απο τον λυκο


κριμα, ετσι?


καποιοι ζουν με αυτες τις ιστοριες.. μυθοι για παιδια.. "μια φορα κι εναν καιρο. τελος" το υπολοιπο δεν εχει σημασια. ολοι αυτα τα 2 ακρα βλεπουν..


αλλα εμενα το παραμυθι μου ειναι πιο ομορφο. και μαντεψε! δεν εισαι εσυ μεσα. ουτε ιδεα..


για πανε να δεις αν ερχομαι και μετα ξανα ελα να δουμε αν θα τολμησεις να μιλησεις. θα στην κοψω την γλωσσα, να με θυμηθεις!


μου λες ψεματα και το ξερεις.! και εγω το ξερω ομως!
εχασες!


οι κανονες σου δεν μετρανε σε αυτο το παιχνιδι..! εχασες.. ετυχα 5 και σε εφαγα.. γιααμμ. και ειχες μια γευση, αλλο πραμα.. σκετη σοκολατα.. που την εκρυβες τετοια γλυκα?!


εδω το τερας ειμαι εγω. και δεν μπορεις να με νικησεις με αμπρες καταμπρες ουτε να με μεταμορφωσεις σε κολοκυθα. εδω η κολοκυθα εισαι εσυ.. και θα μεταμορφωθεις κατα τις 11.. μπορει και 11 παρα, αναλογα τα κεφια πανε αυταααα..


δεν μου αρεσει να ακουω τις ρεαλιστικες αληθειες σου.. μην μου χαιδευεις τ' αυτια! προτιμω να ριξω εναν υπνο και μετα βλεπουμε..! 


προσπαθησε κι αλλο.. τα αστεια σου δεν πιανουνε σε μενα.. εγω ειμαι ο δρακουμελ και θα σε πιασω απαισιο στρουμφ! βρηκα την φωλια σου και αναθεμα σε τωρα.. δεν σε γλυτωνει τιποτα..


υπουλο, υστεροβουλο πλασμα... ωρα να φευγεις, η αυλαια επεσε και την εριξες ΕΣΥ!

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

upside down

πεσε
και εγω θα σε πιασω

αφεσου
και θα δεις τον κοσμο αλλιως

πηδα
και θα πεσω μαζι σου

ονειρεψου
και θα αλλαξει η γη

μια σου κινηση μπορει να αλλαξει την τροχια του πλανητη...

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

αερας

ο αερας τελειωνει
χαθηκε το παραμυθι
το τελος δεν ηταν καλο
οι δεσμοι εσπασαν


ο αερας τελειωνει
ατωνουν οι κινησεις
το τελος αλλαζει
οι υποσχεσεις χαλασανε


στεγνωσαν τα δακρυα
ξεχαστηκε κι ο πονος
το παραμυθι τελειωσε
γραφτηκε το τελος


ο ρυθμος αλλαξε..

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

αποψε

για κανεναν αποψε εδω...
για κανεναν δεν ανοιγω την καρδια μου...


κανενος δεν ακουω τα κριματα...
και δεν θα κλαψει κανενας στον ωμο μου...


ουτε για τον εαυτο μου εδω..
δεν θα αφησω ουτε αυτον να μιλησει...


αποψε δεν ειμαι εδω, ουτε καν για τα ονειρα μου

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

τελειωσε..

αυτος ο πονος στο στομαχι
για ολα οσα καποτε ηθελες να κανεις
για ολα οσα τωρα θα θελες να πεις


δεν τολμαω να σου πω την αληθεια
ξεχαστηκε στον χρονο
αλλα ο πονος παραμενει
αγκαλιασε με
σαν να μην υπαρχει αυριο..


τα καλυτερα θα ερθουν..


ας χαθουμε στο παραμυθι
που γραφτηκε 
μονο
για μας

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

πλασμα

ποσο ομορφα περνανε
μαζι σου οι ωρες


μεγαλε κυριε*


ακομα κι αυτες
οταν εισαι μακρυα μου


αστειε τυπε*


αρκει την γευση του φιλιου σου
να εχω στα χειλη μου


πλασμα*


του ονειρου μου,
εσυ ταξιδι

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

ευτυχια

μια ηλιαχτιδα
γρηγορα
να την φυλακισω


να την βαλω σε κουτι
να μην τη χασω!
χαθηκε


σα μπηκε στο κουτι
εξαφανιστηκε
σκοτεινιασε ξαφνικα


αδειο το κουτι
κι η ηλιαχτιδα
χαμενη


στα πατωμα να 'τη
παλι να 'τη
φωτιζει ξανα


προσπαθεια κι αλλη
να την κρατησω για μενα
ματαια ολα


φροντισε να χαρεις
την λαμψη αυτη
για οσο κρατησει!

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

εφιαλτης

ηταν να γυρισουμε σπιτι. Εγω, η μυρτω και ο πατερας μου. Εμεις, τα κοριτσια θελαμε να παμε με το τραινο αλλα ειχαμε και το αυτοκινητο μαζι μας. Ενα μπλε 4x4. Οποτε και αποφασισαμε να παμε μεν με το αυτοκινητο, να ακολουθησουμε δε την γραμμη του τραινου. Ο δρομος [με τις ραγες του τραινου] περνουσε απο ενα βουνο που απο την μια πλευρα, ειχε κατι σαν γκρεμο, οχι πολυ αποτομο ομως. Μετα απο λιγο ο δρομος εγινε πολυ δυσβατος και γεματος τεραστιες κοτρωνες. Το τραινο δεν ειχε προβλημα γιατι ειχε τις ραγες, εμεις ομως καποια στιγμη βγηκαμε απο τον δρομο προς τον γκρεμο. Δεν τσακιστηκαμε ομως οπως θα περιμενε καποιος. Ο γκρεμος ηταν γεματος....χαλικια! Ναι, εκεινα που οταν τα ακουμπας γινεσαι ασπρος απο πανω μεχρι κατω!! Ο πατερας μου επεμενε να προσπαθησουμε να βαλουμε το αυτοκινητο πισω στον δρομο. Εγω ομως ειδα πιο κατω εναν δρομο, απο χαλικια, για αυτοκινητα και του ειπα οτι θα μπορουσαμε να συρουμε το αμαξι μεχρι εκει και μετα να συνεχισουμε κανονικα. Ετσι κι εγινε. Ο δρομος εκεινος ειχε απο δεξια και αριστερα δεντρα και βατα. Δεν προχωρησαμε πολυ και για καποιον λογο αναγκαστικαμε να σταματησουμε. Ξαφνικα, εμφανιζεται απο μπροστα μια κοπελα γυρω στα 25 με μακρια πλατινε μαλλια. Μας ζητησε να την παρουμε μαζι μας και εμεις δεχτηκαμε. Καθησε στη θεση του οδηγου [αφου ο πατερας μου ηταν εξω απο το αυτοκινητο και προσπαθουσε να φτιαξει το προβλημα. Μετα απο 2 λεπτα εμφανιζεται μεσα απο τους θαμνους μια αλλη 25χρονη νεα με καρε πλατινε μαλλια. Μας ζητησε και αυτη να την παρουμε μαζι μας. Δεχτηκαμε. Πηγαμε να ξεκινησουμε αλλα η κοπελα no1 καθοταν ακομα αμεριμνη στη θεση του οδηγου. Ο πατερας μου [χωρις να πει λεξη] την τραβηξε να την βγαλει απο εκει. Αν και δυσκολευτηκε τελικα την εβγαλε. Χωρις να το καταλαβει ομως, πηγε και καθησε η κοπελα no2. Αυτη, οσο και να την τραβηξε, δεν καταφερε να την διωξει. Οποτε, για καποιον λογο, αναγκαστηκε να στριμωχτει στην θεση του οδηγου με αυτην. Η αλλη, η no1, καθησε πισω. Η μυρτω, για να μην κατσει μαζι της, αποφασισε να κατσει στην θεση του συνοδηγου. Την μισησα γι' αυτο. Εγω αναγκαστικα καθησα πισω. Σε ολη την διαδρομη για το σπιτι εγω ειχα ενα κακο προαισθημα για αυτες τις κοπελες. Δεν μιλουσαν καθολου. Η ξανθια διπλα μου ολο και προσπαθουσε να με αγγιξει. Οχι σεξουαλικα, απλο αγγιγμα. Εγω δεν ηθελα και συνεχεια τις κρατουσα τα χερια και τις τα εβγαζα απο πανω μου. Το ιδιο γινοτανε και μπροστα με την αλλη κοπελα. Για να φτασουμε σπιτι, περνουσαμε απο ενα παρεκκλισι το οποιο εκεινη την μερα ειχε πολυ κοσμο, οποτε αναγκαστηκαμε να πηγαινουμε πολυ αργα. Σε εκεινη τη φαση εγω ημουν στα χερια με την κοπελα διπλα μου και καθως κοιτουσα εξω εβλεπα οτι ο κοσμος με παρατηρουσε με περιεργεια. Τοτε αντιληφθηκα οτι δεν μπορουσαν να δουν τις κοπελες! Επισης, οσο περνουσαμε εξω απο το παρεκκλισι οι γυναικες βογκουσαν, σαν να πονουσαν καπως. Ειπα στον πατερα μου να κανει αναστροφη και να μπει στο παρεκκλισι [στην αυλη του μπορουσαν να μπουν και αυτοκινητα] Μετα προσπαθησαμε να βγαλουμε τις κοπελες απ' το αυτοκινητο. Ηθελε πολυ προσπαθεια και απο τους 3 μας, οι κοπελες βογκουσαν και τσιριζαν και προσπαθουσαν να ξεφυγουν, σαν να τους ηταν δυσκολο που βρισκονταν εκει. Ενω κρατουσαμε τις κοπελες, η μυρτω, που ειχε καταλαβει τι ηθελα να κανω, ετρεξε και πηρε νερο απο μια βρυση [που το νερο περνουσε απο το παρεκκλισι και ηταν κατι σαν αγιασμος] και εβρεξε τις κοπελες. Αυτες, αμεσως, αρχισαν να τσιριζουν και εξαφανιστηκαν. Το νερο τις ειχε καταστρεψει...
..................και τοτε χτυπησε το ξυπνητηρι μου!!


ξυπνησα τρομαγμενος. Οχι, δεν πιστευω σε δαιμονες, θεους και διαβολους. Δεν πιστευω σε θρησκειες και τετοια πραγματα.... Αλλα αυτο το ονειρο με εβαλε σε σκεψεις. Απο τι προσπαθω να ξεφυγω? Γιατι νιωθω τυψεις που δεν πιστευω? Που δεν μπορω να πιστεψω?! Τι συμβαινει? :/

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

σε παρακαλω

αφου να φυγεις απτο μυαλο μου 
δεν το δεχεσαι
γιατι τυραννας την καρδια μου


γιατι στοιχειωνεις τα βραδυα μου
στελνοντας μου δαιμονες
ιδιους εσυ


προσπαθησα πολυ 
να σε διωξω απ' τη ζωη μου


δεν το δεχτηκες
τωρα στοιχειωνεις και τα πρωινα μου


ασε με να νιωσω μια στιγμη καλα
φυγε μαζι με το μαυρο της ζωης μου


δεν μου αρεσουν αυτα που φερνεις
τους δαιμονες φοβαμαι τοσο


δωσε μου μια ευκαιρια μονο
να νιωσω τι θα πει να ειμαι ΚΑΛΑ


το χαμογελο εσβησε απτα χειλη μου
και δεν ξερω τι θα πει χαρα, ΑΛΛΑ


αφου για παντα σε εχω χασει
χανομαι κι εγω απ' την ζωη σου

αφου δεν με θες πια στην δικια σου
ελα εσυ να μεινεις στην δικια μου ζωη


τιποτα δεν σου ζηταω
μονο αυτο:


σε παρακαλω, ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ
μεσα απο σενα, την ζωη μου




με σκοτωνει να εισαι μεσα μου

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

ολα

- θα το δεις, ολα στο τελος θα πανε καλα...
- μα, τιποτα δεν ειναι καλα..
- γιατι, απλα, δεν ηρθε το τελος ;-)

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

καταθεση καρδιας

μην με πληγωνεις ετσι
δινοντας μου υποσχεσεις
ψευτικες, θα ξεχαστουν στον χρονο
ομορφες, δινουν ελπιδα στην καρδια

μην μου ζητας να κανω θυσιες
εκανα πολλες, ποσες να αντεξω
μην μου ζητας να ειμαι καλα
χωρις εσενα, πως θα χαμογελασω

πες μου απλα τι ειμαι για σενα
δωσ' μου ενα φιλι, οπως τα περασμενα
και φυγε

μια αναμνηση θελω μονο να εχω
μια αναμνηση της ευτυχιας

αφου την ιδια δεν μπορω να εχω
ας εχω κατι να θυμιζει εσενα

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

παυλος παυλιδης

νιωθεις την ριγη στο δερμα σου
την αγωνια στο πετσι σου
αυτην την ωραια εκσταση να σε γεμιζει ολοκληρο


αυτην την ζωντανια που νιωθεις
με τιποτα δεν την αλλαζω,
αυτην την αισθηση οτι ζεις
σε εναν κοσμο αλλιωτικο


δεν ζεις στην γη, δεν πατας
παρα στον αερα χορευεις
δεν ακους τις κραυγες
παρα στον ρυθμο της μουσικης
η καρδια σου χτυπα


δεν σε νοιαζει αν πεθανες
ή αν ακομα ζεις
απλα να μην τελειωσει
αυτη η αισθηση της απολυτης
ευτυχιας


αυτη η ομορφη ηδονη
που κατακλυζει ολο σου το κορμι 
και σε ταξιδευει στο απειρο
αυτη η φωνη


ολοι οι στιχοι
να μιλανε στην καρδια σου
ιστοριες, να λενε, αληθινες
ιστοριες, να αγγιζουν την ψυχη σου


και εσυ να γελας
τι ομορφο που ειναι το γελιο σου
κανει παρεα με την μουσικη
που δωνει τα κορμια μας 
στον ιδιο ρυθμο


παραξενα τραγουδια
γραμμενα σε αλλες εποχες
και ο κοσμος να γυριζει
σε περιεργες τροχες


παρε με μαζι σου
τωρα που ολα τελειωσαν
στην ακρη του κοσμου
παμε με αυτο το πλοιο που ολο φτανει
και που δεν φοβαται πια


παρε με μαζι σου

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

βλακα

μια πραγματικοτητα
διολου περιεργο να αποτυχει


ποιοσ ειπε πως η τρελα δεν πληγωνει
ποιος τολμαει να πει την αληθεια
που σκλαβωνει


σαν φυλακη η ζωη και 
η καθημερινοτητα, πως ξεφευγεις?
οταν δεν εχεις αλλη επιλογη
να δεις καταματα τον κοσμο


σε πληγωνει, σε νικαει
σε σκοτωνει...
πως να ξεφυγεις απο κατι
οταν οι απουσιες σου τελειωνουν


δεν εχεις περιθωρια να λειψεις αλλο


ή μενεις ή φευγεις για παντα..
δεν τολμας να φυγεις και μαραζωνεις
για παντα..!

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

αναφορα στα ζωα...

ποσο εχουμε απομακρυνθει απο τα ζωα? απο το φυσικο μας περιβαλλον? 
θλιβομαι να βλεπω τα ζωα στο δρομο να απομακρυνονται απο μενα φοβισμενα..
φτιαξαμε εναν κοσμο που δεν ηταν γι'αυτους,χωρις αυτους,χωρις να τους ρωτησουμε, και τους βαλαμε μεσα.....να επιβιωσουν,χωρις να μπορουν να ζησουν...


ντρεπομαι για τους ανθρωπους,οταν βλεπω ενα ζωο να φευγει τρομαγμενο οταν με βλεπει..
να ξαπλωνει στα χαλακια πολυκατοικιων τρομαγμενο, ξεπαγιασμενο, ανυμπορο να ΦΩΝΑΞΕΙ, να μας πει πως ποναει..


ποιος θυμαται, την εποχη εκεινη, που ζουμε αρμονικα μαζι τους...που ζουσαμε ΜΑΖΙ τους..που και εμεις,ζωα ημασταν...που δεν ειχαμε μεταμορφωθει στα κτηνη που ειμαστε τωρα..


χαθηκε ολη εκεινη η ευαισθησια,πλεον δεν θυμαται κανεις, απομακρυνθηκαμε απο τα ζωα, την αγνοτητα,την αθωοτητα, την ομορφια και φτιαξαμε εναν κοσμο που δεν ηταν ουτε για μας, πανω απο τις δυναμεις μας που, αντι να του κυριαρχησουμε εμεις, μας επνιξε και μας βουτηξε σε εναν βουρκο που κανενας δεν μπορει να μας βγαλει...εκτος απο τα ζωα...


ακουσε τα...εχουν πιο πολλα να σου πουν απ'οσα φανταζεσαι..απ'οσα ελπιζεις...απ'οσα ονειρευτηκες ποτε...
κοιτα τα στα ματια...αντανακλουν τον πονο που νιωθεις κι εσυ, τον πονο που δεν τολμας να παραδεχτεις...
χαιδεψε τα...αγκαλιασε τα...αισθανονται την ιδια αναγκη για αγαπη οπως κι εσυ...αισθανονται το ιδιο φοβισμενα και μονα, σαν εσενα οταν μενεις μονος σου στο σκοταδι...


τα ζωα ειναι ο καθρεφτης της καταντιας μας......ειναι ο καθρεφτης ολων οσων δεν μπορουμε να πουμε και συγχρονως ενας φιλος που ο,τι κι αν κανουμε θα ειναι διπλα μας να υπομενει μαζι μας τα δικα μας λαθη....κι ας τον βασανιζουν κι αυτον....τα ζωα πεθαινουν για μας, απο εμας και εξ'αιτιας μας...και δεν παραπονιουνται...ξερουν οτι εμεις κατα βαθος υποφερουμε περισσοτερο κι ας δημιουργηθηκε αυτος ο κοσμος στα μετρα μας...

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

[συνεχεια]

Ειχα τα γενεθλια μου,μια βδομαδα και τρεις μερες πριν,αλλα ποιος μετραει? Διασχιζω το 18ο ετος της ζωης μου. Δεν ξερω αν αυτο με κανει να χαιρομαι ή να λυπαμαι. Δεν θελω να μεγαλωσω.. Ειναι τοσο σχετικος ο χρονος, που με τρομαζει. Αυτα τα γενεθλια ηταν,μπορω να πω, τα λιγοτερο αξιοπροσεχτα που εχω περασει ποτε. Δεν αξιζει να τα θυμαται κανεις..


Το πιο ομορφο δωρο που μπορεις να κανεις ειναι τα λουλουδια. Τοσο ζωντανα, τοσο ομορφα, αντανακλουν εναν κοσμο που δεν μπορουμε να δουμε, εναν κοσμο που η ομορφια εχει αλλο νοημα, που ο χρονος κυλαει αλλιως, τα χρωματα ειναι πιο εντονα,πιο ζωντανα, τα σχηματα παιρνουν αλλη υποσταση. Δεν υπαρχει η εννοια λουλουδι, αλλα η καθαρη ομορφια, αυτη καθ' εαυτη. Τα χρωματα, με τον δικο τους χορο μπλεκονται και σχηματιζουν εικονες και μορφες που ουτε να φανταστουμε μπορουμε. Εμεις, βλεπουμε μονο εναν στεγνο αντικατοπτρισμο που δεν εχει καμια σχεση με αυτον τον αλλον, ομορφο κοσμο. Το μονο που βλεπουμε ειναι μια απομιμηση που, αν και δεν εχει σχεση με την πραγματικοτητα, παραμενει μια πολυ ομορφη σκια μιας ομορφιας που μπορουμε να δουμε μονο με τα ματια της ψυχης μας. Γι' αυτο μου αρεσουν τα λουλουδια, σε αναγκαζουν να ανοιξεις τα ματια της ψυχης σου, να βγεις απο τον χρονο για λιγα δευτερολεπτα και να θαυμασεις αυτο που βλεπεις, που νιωθεις, που αγγιζεις..


Δεν μου χαρισε κανενας ενα λουλουδι. Δεν μου χαρισε κανενας τιποτα. Δεν ειδα κανεναν εκεινη την μερα και κανενας δεν μου ειπε απο τα βαθυ της καρδιας του χρονια πολλα! Μα εγω..... Αντι να ειμαι πολυχρονος θα προτιμουσα να ημουν πολυχρωμος! Μην μου πεις χρονια πολλα, δεν θελω να ζησω πολυ, χρονια καλα να μου ευχηθεις, αυτο αξιζει περισσοτερο! Και αντι να εχω ο,τι επιθυμω, ευχησου μου να προσπαθω να πετυχω αυτα που θελω... Και οχι, να μην πετυχω ολους τους στοχους μου γιατι θα βαρεθω, ας μου μεινει και κατι να λεω οτι δεν τα καταφερα γιατι και η αποτυχια ειναι μερος της ζωης. Ευχησου μου να κοιταω ψηλα στ' αστερια και να μην χανω την ελπιδα μου, να πολεμω. Μην μου ευχεσαι τυποποιημενες ευχες χωρις κανενα νοημα για σενα... Μονο δυναμη να εχω να σηκωνομαι οταν θα πεφτω γιατι ετσι κι αλλιως, αλλοτε θα χανω τον δρομο μου και αλλοτε θα βρισκω καινουργιους να πορευομαι... Μονο την αγαπη να βρω...να αγαπησω και να αγαπηθω!! Κανενας δεν μου ευχηθηκε απο κοντα.... Εγω μια αγκαλια ηθελα μονο και ας μην μου ευχοταν κανενας τιποτα...


Μεσα στην ταξη εβαλα τα κλαματα. Δεν ηθελα αλλα δεν μπορουσα να το σταματησω. Δεν με καταλαβαν τα παιδια, παντα καθομαι τελευταιο θρανιο μονος μου. Μονο η καθηγητρια με ειδε. Με λυπηθηκε, το ξερω. Το μισω να με λυπουνται. Μετα κατι ειπε, αδυνατω να θυμηθω τι, και ολοι γυρισαν και με κοιταξαν. Καταστροφη. Σηκωθηκα και εφυγα, τρεχοντας σχεδον. Καθως εβγαινα, ενιωθα τα βλεμματα ολων στην ταξη στραμμενα πανω μου, εκαιγε η πλατη μου και εγω ηθελα απλα να ξεφυγω. Μολις βγηκα, αρχισα να τρεχω στους διαδρομους του σχολειου. Ειναι τρομακτικοι αδειοι. Ενα αχρωμο τουνελ με πολλες πορτες, πορτες που βγαζουν παντου και πουθενα. Εφιαλτης. Ενας αδειος εφιαλτης. Το σχολειο, γενικα, ειναι ενα μερος αδειο. Ολα ειναι ουδετερα και μουντα. Σαν νοσοκομειο και χειροτερα, γιατι στο νοσοκομειο δεν ειναι κανενας χαρουμενος και κανενας δεν θελει να αρχισει να γελαει.. Αλλα το σχολειο...... Με τρομαζει αυτη η κενοτητα του. Εκτος απο στιγμες δεν σου προσφερει τιποτα. Και τις στιγμες στις προσφερουν οι συμμαθητες σου οχι αυτο. Ειναι εκπληκτικο πως ενω το βλεπεις δεν νιωθεις τιποτα. Οχι, οχι, δεν το βλεπεις καν. Το κοιτας αδιαφορα, συνηθισμενος στην οψη του, χωρις να κοιτας, χωρις να σκεφτεσαι, χωρις να σου προκαλει κανενα αισθημα.


Αυτες οι σκεψεις μου ειχανε περασει απο το μυαλο, οταν σταματησα το κλαμα... Ηρεμησα. Μερικες βαθιες ανασες βοηθουν, αν και θα προτιμουσα μια σοκολατα. Αυτη σε κανει να αισθανεσαι πραγματικα καλυτερα, να ηρεμεις. Δεν μου αρεσε που με ειδαν τα παιδια να κλαιω. Δεν το θεωρω κακο, ντροπιαστικο περισσοτερο. Την στιγμη που κλαις εισαι ενα παιδι. Ξεγυμνωνεσαι, αθελα σου, απο τους τοιχους που εχεις υψωσει γυρω σου, για να κρυψεις ολα οσα φοβασαι οι αλλοι να δουν, και εμφανιζεται ο πραγματικος σου εαυτος. Οι αλλοι σε βλεπουν οπως εισαι, αληθινο και ακεραιο. Το θεωρω ηλιθιο να σε λυπουνται οταν κλαις. Δεν υπαρχει πιο ομορφο συναισθημα, πιο αληθινη πραξη. Δεν μπορεις να προσποιηθεις, δεν μπορεις παρα να εισαι ο εαυτος σου. Οταν κλαις, μαζι με τα δακρυα βγαινει και ολη η ενταση που κρατας μεσα σου, ο,τι κουβαλας τοσο καιρο φευγει και κυλαει μαζι τους. Εγω λυπαμαι τους ανθρωπους που δεν κλαινε. Δεν θα νιωσουν ποτε αυτο το αισθημα απολυτης ελευθεριας, αυτο το αισθημα απελευθερωσης. Νιωθεις οτι μπορεις να πεταξεις, να φυγεις. Οταν κλαις, σταματαει ο χρονος σε εκεινη τη στιγμη και ολα μοιαζουν να κυλανε πιο αργα. Ειναι η ιερη στιγμη που ολη η απελπισια εξαφανιζεται και παιρνει την θεση της η ηρεμια και η αυτοσυγκρατηση. 


Με βοηθαει το να κλαιω. Και μ' αρεσει. Αλλα οχι μπροστα στους αλλους. Σιχαινομαι να προκαλλω τον οικτο τους. Γιατι ολοι τωρα, οταν επιστρεψω, θα με ρωτησουν με προσποιητη περιεργεια τι εχω. Οταν εισαι χαλια ολοι ξαφνικα θελουν να μοιραστεις τον πονο σου μαζι τους. Οταν εισαι καλα δεν ενδιαφερεις κανεναν. Εγω αυτο το σιχαινομαι. Αλλα, να παρει η ευχη, θελω να δειξουν λιγο ενδιαφερον. Ναι, μπορει να ειναι προσποιητη αυτη η προσοχη που θα μου δειξουν, αλλα για λιγο τουλαχιστον θα με προσεξουν, θα νοιαστουν εστω και για ψεμματα... Γιατι, οσο και αν δεν θελεις να τραβας την προσοχη, την χρειαζεσαι. Μπορει να μην εισαι εγωκεντρικος αλλα θελεις να ξερεις οτι κατι σημαινεις στους αλλους. Μπορει να μην μου αρεσει να κοινοποιω τα συναισθηματα μου με εναν τοσο απογυμνωμενο τροπο αλλα ισως, καπου μεσα μου, επιζητω να το δειξω, για να καταλαβουν και αυτοι οτι ειμαι ανθρωπος, οτι εχω αναγκες, συναισθηματα και αισθηματα.


Εκλαψα γιατι χρειαζομουν εναν φιλο. Εναν φιλο σε εναν χωρο εχθρικο που ολα με διωχνουν... Θελω να εξαφανιστω αλλα φοβαμαι οτι δεν θα το καταλαβει κανεις..


δεν ξερω αν κανενας θα κατσει να διαβασει οσα γραφω αλλα εγω το κανω για μενα, οχι για εσας. Οποιος το κανει, παρ'ολα αυτα, με ενδιαφερει πολυ η γνωμη του. το παραπανω ειναι περα για περα αληθινο, δικο μου βιωμα...

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

.....

ο κοσμος γυριζει και εγω αλλαζω και εσυ αλλαζεις και ποιος δεν αλλαζει στις μερες μας,και εγω φοβαμαι..ενας αορατος εχθρος το μελλον και ο χρονος δεν ειναι γιατρος να γιατρεψει τις πληγες μου και εγω φοβαμαι..ολα αυτα που θα ερθουν,πως θα φυγουν,πως να τα διωξω που τοσο τα φοβαμαι,μην φυγεις οχι τωρα που ολα αυτα με τρομαζουν,που το σκοταδι αρχισε να πεφτει ξανα και ολα αλλαζουν κοιτα πως σου μοιαζουν ολα αυτα που φοβαμαι σε αυτο τον κοσμο που τρεχει,ποιος αντεχει που δεν σε αφηνει να σκεφτεις,αυτος ο χρονος που φευγει πως να ζησεις πως πως πως να προλαβεις να ζησεις ολα αυτα που θελεις πως πες μου πως θα σταματησω να φοβαμαι το φεγγαρι πως πως...θελω να ζησω να φυγω να νιωσω να τρομαξω θελω να φυγω να μεινω να αγαπησω θελω θελω να σταματησω να φοβαμαι πως πως θα γινει να δω το φεγγαρι εκεινο το βραδυ εγω που τοσο θελω να φυγω να ξεχασω να ζησω πως..μια ζωη μες το ψεμα γεματη πως θα φυγουν εκεινες οι μερες να περασει ο πονος θελω μονο να φυγει ο πονος,ποναω και ολα αυτα που φοβαμαι ερχονται εφιαλτες τα βραδια και ποναω απτις πληγες αναβλυζει το αιμα και εγω φοβαμαι τι θα κανω πως θα ζησω που θα παω που?που ολοι ειναι εχθροι μου με ποναει το μελλον μα θελω να ζησω θελω να ζησω θελω να ζησω στο τοτε το τωρα το μετα και το παντα να ζησω τον ερωτα τον πονο τον φοβο την θλιψη γιατι οταν λαμπει ο ηλιος το μυαλο μου γεμιζει σκοταδι κ ολα αλλαζουν και τιποτα δεν ειναι πια οπως τ αγαπησα σ αυτον τον κοσμο που δεν διαλεξα να ζω κι αν το διαλεξα δεν μου αρεσει μα πως πως να ζησω πως να αντεξω αυτον τον κοσμο που ολα αλλαζουν που ολα με διωχνουν,με τρομαζουν πως??

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

ακους?

Άκου, άκου
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει -- ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλον, ποιος φωνάζει, ακούς;
Είμ' εγώ πού φωνάζω κι είμ' εγώ πού κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς;



αραγε,ακους?

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

today...an usual day...

και να που την μερα που θα πρεπε να εισαι τοσο ευτυχισμενη τιποτα δεν παει καλα
...λαθος...
ολα πανε χαλια..


ισως εσυ φταις...που δεν το ειπες σε κανεναν...
που δεν το ειπες σε κανεναν για να γιορτασει μαζι σου..


ή ισως...
που δεν ειπες σε κανεναν ΠΩΣ να γιορτασει μαζι σου...


ακομα κι αυτοι που ελπιζεις οτι θα θυμηθουν..
κι ας τους το ειπες μια φορα πριν καιρο...
ακομα κι αυτοι...
δεν ειναι εδω..οπωσ θα ηθελες να ειναι..


ακομα κι αυτοι...χανονται,φευγουν και σε αφηνουν μοναχο..
χωρις να το θελουν,δεν θελουν...
μα ο καιρος εφτασε...και δεν ξερεις...


ποιο ειναι το σωστο μονοπατι...
ποιος θα ειναι διπλα σου να σου κραταει το χερι...


ελα μαζι μου...να πεταξουμε ψηλα...
γελα μαζι μου...κι ας μην το εννοεις πραγματικα...




σημερα θελω...να μην μου ευχηθεις χρονια πολλα....ελα μονο διπλα μου..
κανε την εκπληξη και αγκαλιασε με...
ειναι το μονο δωρο που ζηταω για σημερα...
μια αγκαλια γεματη απο την δικη σου αγαπη...
αληθινη και αλωβητη στον χρονο...

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

παγωνια

οι λανθασμενες επιλογες πονανε..
εχεις το κουραγιο να παραδεχτεις οτι εκανες λαθος
πρεπει να αντιμετωπισεις μια πραγματικοτητα κατα την οποια δεν εισαι τελειος
ζησε γνωριζοντας οτι πλεον τιποτα δεν αλλαζει[??],
οτι δεν μπορεις να επαναφερεις τον χρονο σε εκεινη την στιγμη..


ποσο λιγο με ξερεις..
λιγοτερο απ'οσο ηλπιζα...απ'οσο ηθελα να ελπιζω..


καταθεση ψυχης..


αναγνωριση των σφαλματων μου..


{γιατι,ποια η διαφορα του λαθους και του σφαλματος??
το λαθος γινεται εν αγνοια σου
το σφαλμα,ξερεις οτι ειναι λαθος αλλα παρ'ολα αυτα το κανεις..}


ηξερα οτι εκανα λαθος..
με πλανεψαν οι φοβοι μου..
κοιτα ψηλα..
ασε με να αγγιξω τα ονειρα σου...


κοιταω ψηλα..
εκει οπου επρεπε να ειναι το φεγγαρι..
που ειναι?δεν μπορω να το δω
ολα θολα κι ολα για λιγο
ολα δακρυα..κι ενας ηλιος που ακομα να φανει..

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

σιωπη

μακαρι να ξυπνουσα στις σελιδες ενος βιβλιου..να γινομουν ο ηρωας του..
να πετουσα απο λεξη σε λεξη,απο σελιδα σε σελιδα...
αραγε τι βιβλιο θα ηταν??
θα μαρεζε να ηταν ενα παραμυθι...
δεν θα ειχε καλο τελος...τα παραμυθια με ασχημο τελος ειναι τα μονα που σε βαζουν στον πειρασμο να τα πιστεψεις...και το δικο μου παραμυθι θα εχει πολλους πειρασμους...
παρακαλω να μην το πιστεψει κανεις..θα στεναχωριομουν αν πιστευες σε ενα ονειρο...αλλα μονο αν πιστεψεισ σε αυτα θα πραγματοποιηθουν καποια στιγμη...
μακαρι να κρατουσα το μολυβι εγω...να εγραφα εγω τις συνεχειες...ισως δεν θα διορθωνα τιποτα..
και τα λαθη ειναι μεσα στην μαγεια ενος βιβλιου...


το δικο μου βιβλιο θα ηταν στραπατσαρισμενο...κιτρινες σελιδες,να μυριζουν αυτην την λεπτη μυρωδια του χιλιοξεφυλλισμενου βιβλιου...






αναρωτιεμαι ποιος διαβαζει στις μερες μας..ξοδευω και τα τελευταια μου χρηματα σε βιβλια...αναρωτιεμαι που θα τα βαλω οταν γεμισω τις βιβλιοθηκες μου...μαρεσει να κραταω ενα βιβλιο στ χερια μου και να ξερω οτι μου ανηκει..αυτο σε μενα και οι γνωσεις του στον εαυτο μου..
αραγε ποιος καταλαβαινει τα λογια ενος βιβλιου?ποιος μπορει να δει περα απο τις στεγνες περιγραφες και τα αποτυπωματα της μελανης πανω στ χαρτι..?ποιος θα ταξιδεψει μεσα απο ενα βιβλιο,μαζι με τον ηρωα του,αγκαλια με τις περιεπετειες...

θελω να χαθω απο αυτον τον ματαιο κοσμο και να γινω ενα βιβλιο...που αν δεν με διαβαζε κανεις δεν θα ζουσα τους ολεθρους που ειναι γραμμενοι μεσα μου..
θα γινομουν ο πολυτιμοτερος σου θησαυρος αν καθοσουν να με ακουσεις..
ποιος καθεται να σε ακουσει?


να καταλαβει αυτα που λες,αλλα περα απ'ολα, ολα αυτα τα μικρα που δεν λες..ολα αυτα τα ασχημα ονειρα που τα κρατας μεσα σου..κ μονο τ ματια σου μπορουν να σε μαρτυρησουν..
κρατα καλα σφραγισμενα τα μυστικα στις σελιδες σου..ολα εκεινα τα λαθη που καταλογιζεισ στον εαυτο σου...σε αυτο το μολυβι που γραφει την συνεχεια χωρις να σκεφτεται το τελος...που η μονη σβηστρα ειναι ενα πνιχτο συγγνωμη στην σιωπη....ενα δακρυ που θα πεσει στο βαθυ σκοταδι..
θυμησου, το καλο τελος ειναι για ανανδρες ιστοριες...
το τελος ειναι για ιστοριες που πανε περα απο μια λεξη...
και οι λεξεις ειναι αποτυπωματα ενος εαυτου που δεν μπορουν να εκφρασουν οι στιγμες..
αποτυπωματα συναισθηματων που εχουν κατακερματιστει απο την βεβαιοτητα οτι το ονειρο τελειωσε..
οτι εσπασε στην σιωπη η ελπιδα..

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

γι'αυτο..





γι'ΑΥΤΟ κοιμομαστε τα βραδια..
γιατι φοβομαστε το σκοταδι...
ΤΟΤΕ ζωντανευουν
            τα παθη μας...
ο,τι θελουμε,
              εικονες,
στο μαυρο της νυχτας
το σκανε οι δαιμονες Μας
και φερνουν εμπροσ μας
ολους τους Φοβουσ που πρεπει
           να αντιμετωπισουμε..
που καλουμαστε να αναγνωρισουμε...
γι'ΑΥΤΟ κοιμομαστε τα βραδια
η αληθεια κανει την εμφανιση της
αποκαλυπτει ολα αυτα 
           που η Ληθη
θελει να ξεχασουμε...
για να αποκαλυπτονται στα
                  ονειρα μας
ολα αυτα που την ημερα
δεν τολμαμε ουτε να σκεφτουμε...
το Σκοταδι καλυπτει την ντροπη
και την ανομια των σκεψεων μας
                       το παθος
ελευθερα βρισκει διεξοδο
στους λαβυρινθους των ονειρων...
γι'ΑΥΤΟ κοιμομαστε τα βραδια...
αν μεναμε ξυπνιοι...
           ΕΡΜΑΙΑ
των παθων μας
ο κοσμος δεν θα ηταν το ιδιο...
δεν θα ηταν βουλιαγμενος στην ασφαλεια του 
                                       Φωτος
και οι πραξεις θα ειχαν μια λογικη
περα απ'το παραλογο του απειρου


θα ηταν ενασ κοσμος α+ληθη+νος..
που τα βηματα μας
θα υπαγονταν στους κανονες
που οριζουν τα
συναισθηματα μας...


το βραδυ βγαινουν στην επιφανεια
ολα αυτα που βουλιαζουν στην αφανεια
την μερα...

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

sorrow

life is just a lake of lies
and there's nobody beside you
to fled your foes
with his own prowess


I yearn those years
when I was cheerful
it has been long time
since the last time
I felt safe


I painted a picture
with two birds
flying far away


I'd like to follow them
to the endless infinity
to feel free for first time
to smell freedom as it is
in the real life


I want to walk away
to wander around
finding lots of feelings
hiding in the woods
beyond the thoughts
I want to forget forever


I've lost my reality
my dreams never came true
I've lost my patience
and nothing is the same again


searching my own salvation
somewhere in my dreams
screaming the soreness
of my soul


I blithely remember those days
when I wanted to flee forever
and I fend from you
and I collar into the grief
of my mistakes


now...
I slump into the abyss
of my sorrow
waiting somewhere
the deliverance
from my shackles

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

χρονος..

ειναι ομορφο να εισαι χαρουμενος...
να μπορεισ με το τιποτα,να εχεισ τα παντα...
μισω τις μερεσ που ειμαι στεναχωρημενος...
δεν μ'αφηνουν να σκεφτω,δεν μ'αφηνουν να ζησω...
αναρωτιεμαι τι θα μου φερει η ζωη..
δεν φοβαμαι,ειναι μια προκληση για μενα...
θελω να περασει ο χρονοσ...ειναι ο καλυτεροσ εχθροσ..
ο μονοσ φοβοσ που καταφερνω να αγαπησω...
γυρναει,φευγει,αργει,επιμενει...
ο χρονοσ ειναι ο χειροτεροσ γιατροσ...
κανει τα παντα να μοιαζουν λιγα...
αυριο εγω δεν θα ειμαι εδω...
θα χασω απο εναν πολεμο εναντια στον χρονο..
θυ ξυπνησω απο ενα ονειρο με δαιμονες τησ νυχτασ...
ποιον φοβο μου αγαπησα παλι..?
θα φυγω,κι οταν φυγω θα χαθεισ
τα λογια θα πεσουνε μαζι μου...
οι δαιμονεσ θα φυγουν τρομαγμενοι
και ο αερασ θα μυριζει καλοκαιρι...
η ζαλη επνιξε τα ματια μου
και οι εικονεσ αλλαζουνε μπροστα μου..
ενα κουβαρι εγιναν τα ονειρα
και η βροχη μπερδευει τα δακρυα μου...


το μελλον φαινεται δυσοιωνο
μα εγω θα πολεμησω για τ'ονειρα μου
η ελπιδα δεν θα πεθανει μεσα μου
και ο αγωνασ δεν θ'αργησει να αρχισει...
ενασ αγωνασ για να γινουνε τα ονειρα
μια ουτοπια που ο καθενασ θα ζητουσε..
θεσ να ταξιδεψουμε μαζι,στην ακρη του ονειρου..?

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

τεχνη

οταν η μουσικη γεμιζει την ψυχη σου
και αλλο τιποτα δεν θεσ να ακουσ
οταν η μουσικη σε καθηλωνει 
και σε ταξιδευει σε κοσμουσ μαγικουσ
να θεσ να ακουσ συνεχεια ενα κομματι
ειναι κομματι της ψυχησ σου,ακουσ?
τισ νοτεσ εκεινεσ που μιλανε στην καρδια σου
και σου θυμιζουν τα ονειρα που εκανεσ μικροσ

οταν η μουσικη γεμιζει την θεληση σου
και σε αναγκαζει να κλαισ απο χαρα
οταν η μουσικη υποδουλωνει την υπαρξη σου
ποιοσ εισαι εσυ αληθινα?
οταν οι νοτεσ μιλανε στην καρδια σου
κι ασ μην ξερεισ τι θελουν να σου πουν
ξερουν τα ονειρα σου
και μαγεμενα τον ρυθμο ακολουθουν

αυτη η μελωδια,που χαζευεισ οταν την ακουσ
που η ομιλια δεν εχει θεση
και οι αλλεσ αισθησεισ αδρανουν...
οταν μαγεια την αποκαλεισ,μαγεια ειναι,ακουσ?
που μαγικα σε ανεβαζει,σε ζωντανευει,σε αλλαζει..
ακουσ?
οι νοτεσ αυτεσ,που ακουμπουν στην καρδια
οι μελωδιεσ αυτεσ,που εξυμνουν την ομορφια

ποια τελειοτητα αλλη θα τα βαλει με την μουσικη?
ποια τεχνη αλλη που ολεσ πηγαζουν απ' αυτην?
αυτη που σου δειχνει τα ονειρα
αυτη,που σου μιλαει για τα ομορφα...
απ'αυτην,που ολεσ οι τεχνεσ πηγαζουν
τραγουδια φτιαχνει,ακουσ?
ταξιδι κανε στους ρυθμους
των τραγουδιων που αγαπασ,που ειναι εσυ

η μουσικη ειναι κομματι της ψυχης,ποιοσ αλλοσ την εκφραζει καλυτερα..?

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

αληθεια?

ποσεσ αληθειεσ υπαρχουν?
η δικια μου,η δικια σου,και μια για τον καθε ανθρωπο..
ποια αληθεια να πιστεψω?
την δικια μου,την δικια σου, ή του αλλου ανθρωπου?
ποια μαρεσει πιο πολυ
ποια ειναι πιο αληθινη?
ποιοσ θα πει ποια ειναι η σωστη?
ποιοσ μπορει να πει πωσ μοιαζει αυτη?
μπορω εγω,μπορεισ εσυ,μπορει ο καθε αλλοσ?
ποια αληθεια ειναι αυτη,μοναδικη,για τον καθενα..?
ποια αληθεια δεν πονα και δεν καταστρεφει εσενα...?
ποσεσ αληθειεσ υπαρχουν?
η δικια μου πεθανε,η δικια σου,και μια για τον καθε ανθρωπο..
ποια να πω για να πιστεψεισ..?
ποια αληθεια ειναι πιο κοντα
σε αυτο που μου δωσεσ εσυ,ψεμα?
και αν το ψεμα ειναι αληθεια
που θα βρω τα παραμυθια?
και αν εσυ τελικα πιστεψεισ
σε καποιου αλλου την συνηθεια..?
εγω ποιον θα εχω να μου λεει
τα δικα του παραμυθια..?
ποια αληθεια πεσ μου τωρα,ποια ειν'αυτη που εσυ πιστευεισ
τραγουδησε μου λιγο τωρα
ποιοσ στ'αληθεια εισαι?
ποσεσ αληθειεσ υπαρχουν?
η δικια μου και η δικια σου πεθαναν,και μια για τον καθε ανθρωπο..
ποια αληθεια θα σου δειξω
που φυγαν με τα ψεματα του κοσμου?
ποιο ψεμα ειναι εκεινο
που θα γινει η δικια σου αλλη αληθεια?
κι αν ξεχασεισ,και αν φυγεισ που θα παν' τα παραμυθια?
ποια αληθεια να πιστεψω που ολεσ φαινονται αληθινεσ?
τι αληθεια συμβαινει τωρα,που εχω χασει την δικια μου?
ποσεσ αληθειεσ υπαρχουν?
η δικια μου και η δικια σου πεθαναν...
που ειναι οι αλλοι να μασ πουνε τισ δικεσ τουσ?
φυγανε οι αληθειεσ και μεινανε τα ψεματα..
ή μηπωσ τα ψεματα τοσο καιρο ηταν οι δικεσ μασ οι αληθειεσ..?

ποιο ψεμα θα βρω εγω για να πιστεψω..?

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

ελπιζω για το καλυτερο!

για τι ελπιζεις..??
για καλυτερα χαμογελα...αληθινα...απο την καρδια και τηνν ψυχη...καλυτερα γελια..να γελασ με την ψυχη σου..να γελασ σαν να μην υπαρχει τιποτα καλυτερο στον κοσμο...ελπιζω για ενα πιο χαρουμενο αυριο...για γελια που μπορουν να διωξουν και το παραμικρο ιχνοσ στεναχωριασ απο την καρδια μασ...για αληθινη χαρα..αυτη που σε γεμιζει και σε κανει να νιωθεισ ευτυχισμενος.ελπιζω για εναν αληθινα ευτυχισμενο κοσμο...

χωρισ υποκρισιες και ψεμματα..χωρισ ψευτικα λογια και γελια....χωρισ μασκες και προσωπεια...ελπιζω και αγωνιζομαι για εναν κοσμο που ολα θα ειναι αληθινα...που θα χορευεισ στον χορο του κοσμου και θα γελασ...θα γελασ και θα εισαι ο κοσμος...γιατι ο κοσμος γεννιεται απο ενα γελιο,απο ενα χαρουμενο προσωπο...

ολη μασ η ζωη ειναι μια αναζητηση της ευτυχιας...ποιοσ ομωσ ξερει οτι την ευτυχια θα την βρεισ μεσα σου?βρισκεται στην φυση και στον ηλιο,στα αστερα και στην θαλασσα...ελπιζω...και χαμογελαω..γιατι το γελιο ειναι το μονο που φοβαται ο θανατος και φευγει μακρυα!